*

aangepast op 14 april 2021 om 08:09

Column

De vuilweggooier mist de ontroering van een bloemetje op de dijk en een veulen in de wei

Ik vond altijd wel dat het wat had: mensen met prikstok en zak. Gutmenschen met een waas van altruïsme en burgerzin om zich heen. Een waas van eigenaardigheid en verbetenheid. Ik ken zo’n man: ziet geen mensen, alleen maar vuil.

De eerste keer dat je gaat prikken, kijk je met andermans ogen naar jezelf. Maar eigenlijk zijn alle reacties positief. ‘Prima werk!’ Soms een duim omhoog.

Vuilprikken moet je leren. Blikjes en flesjes vallen op. Maar snippers plastic zijn veel erger. Die zijn bijna onzichtbaar en verdwijnen binnenkort in de voedselketen, in vissen- en vogelmagen. Dat moet dus nog gered worden. Soms sta ik minutenlang kleine, uit elkaar vallende stukjes op te prikken. Dat maakt geen volle vuilniszak, iets waar je als zwerfvuilraper..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’

advertentie