9 maart 2021 om 03:00
beeld Rudmer Zwerver
Luister naar

Wolven, otters en dassen hebben rust nodig en minder recreanten

Op de N224 sneuvelde zaterdag een wolf. De Telegraaf sprak van ‘een zwarte dag voor de Veluwe’. Het kan gaan om het dier dat wij hier in de regio al maanden beschouwen als ‘onze’ wolf. De plek is vijf minuten van ons huis, we rijden er vaak langs. Nu komt het nieuws wel heel dichtbij. Voor een goede vriend nog dichterbij dan voor ons: hij had net hardgelopen in het bosvak waaruit een uurtje later die wolf de weg op rende. Hij voelde zich schuldig. Dat hoeft nu ook weer niet, als je keurig op de paden blijft.

Toen de boswachter arriveerde, was het dier al dood. Hij was er naar van. Die boswachter heet Jan Otter. ‘Otter vindt wolf’, was nog een idee geweest voor een krantenkop. De zekerheid dat de wolf ons huis op kilometers was genaderd en zich metterwoon op de Zuid-Veluwe had gevestigd, gaf wandelingen een ruig randje en een zweem van voorpret. Het is een verlies, absoluut. Maar het is ook een bevestiging van wat we wel weten: dit land is best vol.

Door de coronacrisis heb ik de Zuid-Veluwe en de Rijnoever tussen Wageningen, Oosterbeek en Arnhem (snelwegen en spoorlijn hielden de wolf niet tegen) goed leren kennen. Conclusie: prachtgebied, maar ook een afspiegeling van Nederland als permanente botsing van landschappelijke belangen. De Veluwe is een van de grootste bosgebieden van Noordwest-Europa, daar passen best wolven in. Tegelijk is het omringd en doorsneden door autowegen. Omdat de wolf zo tot de verbeelding spreekt en het waarschijnlijk gaat om de eerste die sinds eeuwen rondstruint in de buurt van plaatsen als Wolfheze, doet het verlies wel even zeer. En dat na louter goed nieuws en bijzondere camerabeelden vanaf de Noord-Veluwe. Een serieuze domper. Maar ik denk dat er wel een nieuwe voor terugkomt. Het kan even duren, maar dat lukt vast. Ze komen gewoon aanlopen. Dat deden die andere ook. Het valt op dat de wolf verongelukte na maanden van véél te hoge recreatiedruk in de natuur: overdag vluchtende reeën, loslopende honden. Op zondagen is wandelen vaak al niet leuk meer. Het is nog een wonder dat slechts één keer eerder een wolf voor een auto rende, een welp van de Noord-Veluwe.

‘Nu komt het nieuws wel heel dichtbij.’

Door de pandemie, die mensen de natuur in drijft, ontbreekt het de wolven aan rust en ruimte. Sta ook even stil bij andere verkeersslachtoffers: otters. Mooie dieren, ze doen het met 450 exemplaren goed in ons drukke land vol botsende belangen – maar elk jaar sneuvelt een kwart (135, in 2019) waarvan de meeste in het verkeer! Dat zijn nogal wat zwarte dagen, in Telegraaf-logica.

En ik zag vorige week in Limburg een jonge das op de vluchtstrook liggen, dood, kansloos, tegen een betonnen richel van een meter hoog. Wolven, otters en dassen (en goudjakhalzen en wasbeerhonden) hebben rust nodig en minder recreanten. Ik wil het werk van minister Hugo de Jonge niet verder compliceren, maar: hoe meer vaccinaties, hoe sneller menigeen het bos verruilt voor de winkels en hoe beter dat is voor de wolven op de Veluwe.

Intussen ligt er steeds meer landbouwgrond braak. Daar kun je ook een boom over opzetten, maar het zal tevens goed nieuws zijn voor wilde dieren. <


Een wolf zie je maar ‘een keer in je leven’, zo wil de volkswijsheid. - beeld Rudmer Zwerver

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

We moeten niet zoeken naar het geluk, maar we moeten het geluk vinden, want het is er al

Ik geloof dat God ons alles heeft gegeven wat we nodig hebben, maar soms is dat mooie ondergesneeuwd door alle gebeurtenissen tot nu toe. Daar moeten we volgens John Hofwijks anders mee omgaan.

Afbeelding

In Nederland is ruimte voor open debat, toch? Dat kan nog tegenvallen

Journalisten die de democratische werking van de media verdacht maken. Zonder blikken of blozen. Het gebeurde in het Humanprogramma Mediastorm. Een veeg teken, aldus Reina Wiskerke.

Afbeelding

Een gedenksteen voor het alledaagse: ‘Op 18 januari 1847 gebeurde hier niets’

Wat is het heerlijk als je niet bij een veldslag bent en er geen vrede hoeft te worden gesloten. Wees blij als er vandaag niets bijzonders gebeurt, zegt Bram van de Baak in zijn column.

Afbeelding

Bij de aanblik van al die opgepompte bijna-blote lijven zonk me alle moed in de schoenen

De zoon van Annemarie van Heijningen deed zichzelf een fitness-fotoshoot cadeau. ‘Zal ik met je meegaan?, vroeg ik, en ik hoopte dat hij nee zou zeggen.’ Maar dat deed hij niet.

Afbeelding

Is Nederland ‘te vol’? Waar moeten al die nieuwkomers straks wonen?

Huisvest in nieuwe flats studenten, asielzoekers en ouderen, stelt Hilbrand Rozema. ‘Naast en door elkaar. Op die manier blijft er open landschap over en hoeven we niet naar Amerika. Want dat wil ik niet, ik houd van Nederland.’

Afbeelding

Een asielzoeker zingt ‘Welkom in Gods huis’ - de woorden bleven bij hem hangen

In haar kerk is een groep asielzoekers gearriveerd, schrijft Sophia Geuze. ‘Al is er maar één die nu bij ons tot rust komt en zich welkom voelt in onze gemeenschap.’

Afbeelding

Als je het woord sorry niet over je lippen krijgt, en het niet kunt aanhoren, dan begint de rancune

In zijn vaste column voor het Nederlands Dagblad komt Gert-Jan Segers deze week terug op zijn ‘Gideonsbende’-column van eind augustus. ‘Ik wilde opkomen voor mijn Haagse matties, maar heb van de weeromstuit anderen geraakt.’

Afbeelding

Wat is het sprekende van een Christusbeeld? De beeldcultuur is overschat

Het zijn uitgerekend de woorden op de sokkel van een Christusbeeld in het kerkdorp Schalkhaar die echt aanspreken, ziet columnist Gerard ter Horst. Geloven is inderdaad ‘uit het horen’.

Afbeelding

Dogma’s die botsen in je hoofd, kunnen je denken verdiepen

Leer mij de mens kennen, schrijft Reina Wiskerke. Zij is gehecht aan een gewraakt kerkelijk dogma dat de mens geneigd is tot alle kwaad. Het helpt haar het nieuws te verteren.