*

aangepast op 11 februari 2021 om 10:03

Alsof we allemaal kleuters zijn die per se dat ene cadeau moeten krijgen
Column

Alsof we allemaal kleuters zijn die per se dat ene cadeau moeten krijgen

Het was maandag zeven jaar geleden dat D66-politica Els Borst gruwelijk werd vermoord. Voor degenen die om haar heen stonden, zal het nog steeds onpeilbaar schokkend zijn om eraan terug te denken.

Als partijgenoten rond 8 februari Els Borst gedenken, zijn ze geneigd de moord politiek te duiden. ‘Vandaag staan we stil bij de verschrikkelijke politieke moord op Els Borst’, twitterde Tweede-Kamerlid Sjoerd Sjoerdsma maandag. ‘7 jaar geleden werd Els Borst vermoord vanwege haar belangrijke bijdrage aan de euthanasiewet. Vanavond denk ik aan haar’, twitterde Sigrid Kaag, lijsttrekker van D66. ‘Ik voel me verwant met haar, als buitenstaander in de politiek.’

Kaag heeft genoeg tegenstanders die de draak steken met elk woord dat ze spreekt – dat laat ik graag even links of rechts liggen. Verkiezingstijd lokt een spel uit om in het gevlij bij de kiezer te komen. Je kunt daardoor bijna niet anders dan opportunisme veronderstellen in wat politici, van welke kleur ook, uitdragen. Dat haalt niet het beste in mensen naar boven, niet in politici en niet in kiezers. En helaas zijn ook de coronamaatregelen er onderdeel van geworden. Als duveltje uit een doosje komt daar de mogelijkheid van een Elfstedentocht nog bij. Terwijl we al wekenlang in een strenge lockdown zitten, ten koste van heel veel, worden politici opeens plooibaar als het om de tocht der tochten gaat. Het eindeloze geklets hierover in talkshows en radioprogramma’s voert de spanning nog eens op. Alsof we allemaal kleuters zijn die per se dat ene cadeau moeten krijgen. Ergeniswekkend, maar het staat los van mijn ergernis over de politieke duiding van de moord op Els Borst.

De strijd om die duiding is tijdens de berechting van de dader begonnen. Het zou een christelijk geïnspireerde moord zijn geweest, die christenen tot zelfonderzoek diende te manen, kon je lezen in die dagen. Intussen was duidelijk dat de dader leed aan een ernstige psychiatrische stoornis, dat zijn familie tevergeefs had aangeklopt bij hulpverleners en dat hij zijn eigen zus eveneens om het leven had gebracht.

‘Het eindeloze geklets voert de spanning op.’

Waarom stoort het mij als er desondanks enkel een politieke of religieuze moord van wordt gemaakt? Ik heb het me afgevraagd dezer dagen. De dader, van christelijken huize, gaf zelf aan dat zijn motief in de euthansiewetgeving lag en met een goddelijke opdracht van doen had. Hij koos bovendien Els Borst bewust uit als zijn slachtoffer.

Kan ik er soms niet tegen als deze moord direct met mijn geloofsovertuiging in verband wordt gebracht? Gun ik het de partijgenoten van Els Borst niet hier een vorm van martelaarschap naar zich toe te trekken? Het kan inderdaad een rol spelen in mijn gemoed.

Toch denk ik dat mijn irritatie niet helemaal redeloos is. Wat ik zie, is de drang en de wil een moord die vriend en vijand gruwelijk vinden, enkel langs eigen ideologische lijnen te duiden, terwijl algemeen bekend is dat de dader een ernstig gestoorde man was. Ook beschaafde politici deinzen er niet voor terug de broodnodige nuance te laten verdwijnen, denk ik dan toch. Zij tonen zich in principe bereid de werkelijkheid te versimpelen als hun dat uitkomt. <


Weer een discussie over de Elfstedentocht, hier bij Op1 van dinsdagavond. - beeld npo

Columns

meer ‘Columns’