4 februari 2021 om 21:41
beeld nd

Met sommigen bosnomaden wil je niet ruilen, bij min vijftien graden vorst

Hoe zou het Alexander vergaan? Het gaat vriezen dat het kraakt. Nu maar hopen dat hij genoeg houtjes hakt. Hij woont niet in een paleis, deze naamgenoot van de koning, maar in een oude SRV-wagen. Tussen hoge dikke dennen, ergens in een oud bos, is een rommelplaatsje uitgespaard. Daar staat zijn woonbus, een roestig geval dat er niet al te bewoonbaar uitziet. Maar Alexander (50) is wel tevreden. Gelukkig zelfs, zo lijkt het. Hij heeft twee hondjes, die ook nog wat warmte afgeven. En een wollen muts.

Er zijn plekken in Nederland die onder de radar blijven. Waar scharrelaars hun bivak opslaan, mensen die niet veel drukte kunnen lijden. Hen trekt de natuur, de vrijheid.

Je vindt zulke vrijplaatsen nog weleens in en rond lege fabrieken. Alexander werkte op boorplatforms en in de festivalbouw. ‘Het liefst’, zegt hij, ‘wil ik altijd in het bos wonen. Maar permanente bewoning mag niet.’

Wonen in de berm van het drukke leven, op de oevers van de tijd, het heeft wat. De bosnomaden op deze geheime plek kunnen met weinig toe. Een tent, een vuurkorf, een paar zonnepanelen, een paar jerrycans water, dat zijn hun kanttekeningen bij groei zonder grenzen, de woningnood en de consumptiemaatschappij. Alexander lijkt van zijn schamele onderkomen en de o..

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

In Nederland is ruimte voor open debat, toch? Dat kan nog tegenvallen

Journalisten die de democratische werking van de media verdacht maken. Zonder blikken of blozen. Het gebeurde in het Humanprogramma Mediastorm. Een veeg teken, aldus Reina Wiskerke.

Afbeelding

Een gedenksteen voor het alledaagse: ‘Op 18 januari 1847 gebeurde hier niets’

Wat is het heerlijk als je niet bij een veldslag bent en er geen vrede hoeft te worden gesloten. Wees blij als er vandaag niets bijzonders gebeurt, zegt Bram van de Baak in zijn column.

Afbeelding

Bij de aanblik van al die opgepompte bijna-blote lijven zonk me alle moed in de schoenen

De zoon van Annemarie van Heijningen deed zichzelf een fitness-fotoshoot cadeau. ‘Zal ik met je meegaan?, vroeg ik, en ik hoopte dat hij nee zou zeggen.’ Maar dat deed hij niet.

Afbeelding

Is Nederland ‘te vol’? Waar moeten al die nieuwkomers straks wonen?

Huisvest in nieuwe flats studenten, asielzoekers en ouderen, stelt Hilbrand Rozema. ‘Naast en door elkaar. Op die manier blijft er open landschap over en hoeven we niet naar Amerika. Want dat wil ik niet, ik houd van Nederland.’

Afbeelding

Een asielzoeker zingt ‘Welkom in Gods huis’ - de woorden bleven bij hem hangen

In haar kerk is een groep asielzoekers gearriveerd, schrijft Sophia Geuze. ‘Al is er maar één die nu bij ons tot rust komt en zich welkom voelt in onze gemeenschap.’

Afbeelding

Als je het woord sorry niet over je lippen krijgt, en het niet kunt aanhoren, dan begint de rancune

In zijn vaste column voor het Nederlands Dagblad komt Gert-Jan Segers deze week terug op zijn ‘Gideonsbende’-column van eind augustus. ‘Ik wilde opkomen voor mijn Haagse matties, maar heb van de weeromstuit anderen geraakt.’

Afbeelding

Wat is het sprekende van een Christusbeeld? De beeldcultuur is overschat

Het zijn uitgerekend de woorden op de sokkel van een Christusbeeld in het kerkdorp Schalkhaar die echt aanspreken, ziet columnist Gerard ter Horst. Geloven is inderdaad ‘uit het horen’.

Afbeelding

Dogma’s die botsen in je hoofd, kunnen je denken verdiepen

Leer mij de mens kennen, schrijft Reina Wiskerke. Zij is gehecht aan een gewraakt kerkelijk dogma dat de mens geneigd is tot alle kwaad. Het helpt haar het nieuws te verteren.

Afbeelding

Protocollen voor de veiligheid behoeden je niet voor een volgepieste broek

Melk, boter, nieuwe tandenborstel, een prei, afrekenen, deuren door, ‘mamma, ik moet plassen’. Plassen. Een wc. Het komt als een soort schok tot me dat de architect van dit betonnen vierkant de wc vergeten is, schrijft Romle Verkerk.