aangepast op 26 januari 2021 om 05:29

Vage kennissen zijn inmiddels zo vervaagd dat ik niet meer weet hoe ze eruitzien
Column

Vage kennissen zijn inmiddels zo vervaagd dat ik niet meer weet hoe ze eruitzien

Eerst zes. Toen drie. Toen twee, en nu één. Eén ander mens tegelijk mag er bij je thuis komen. En dat is dan genoeg voor die dag, meer mag niet. En wij mogen ook maar met z’n enen naar anderen. Gaan mijn schoonouders straks verhuizen, dan kan er maar één komen helpen. De ander moet thuisblijven. Ik vind het niks. Het vanzelfsprekende, terloopse, verdwijnt uit het sociale leven. Keuvelen in het voorbijgaan, ontmoetingen op de markt. Alleen al het delen van de openbare ruimte, zonder verder iets te zeggen, is een vorm van verdraagzaamheid. Dat kan nu alleen nog op afstand en met mondkapjes op.

Sommige van die contacten bestaan slechts uit een armzwaai. Bij de bloemenkraam wissel je twee zinnen uit over het weer of de bloemen, en gesterkt ve..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’

advertentie