Tijdens onze quarantaine voelden de dagen als dwingende dofheid. Mijn ziel, wat ben je ver weg | Nederlands Dagblad
Column

Tijdens onze quarantaine voelden de dagen als dwingende dofheid. Mijn ziel, wat ben je ver weg

Ruim twee weken zaten we in quarantaine. Alle vier positief getest. Twee met stevige klachten, twee zonder klachten. Maar alle vier plotseling op elkaars lip. Kerstvakantie, waar de puber erg naar uit had gekeken, naar de knoppen. Geen logeren, geen vriendjes, amper bewegingsruimte voor de jongste (die nogal beweeglijk is). En hun vader en moeder hapten naar adem en liepen lusteloos door de tijd. Opeens is onze woon-unit erg klein.

Het duurde twee weken, maar het was lang. Iemand typeerde deze tijd als dagen vol dwingende dofheid en dat herken ik. Een bepaalde grijsheid trekt in je geest, zeker als je ziek wordt. Het is zoeken naar de ziel in jezelf, of die eigenlijk nog ergens is, of die misschien een teken van leven kan geven.

Mijn z..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’