3 november 2020 om 03:00
Luister naar

Hoe langer het thuiswerken duurt, hoe vaker het landschap lokt

Dit is een jaar van ellende, maar ook van de herontdekking van het zwerven. Hoe langer het thuiswerken duurt, hoe vaker het landschap lokt. En landschap, daar hebben we hier in de regio nog aardig wat van.

Het begon in maart, met fietstochten, en deze herfst heb ik ontdekt dat je bijna vanaf onze voordeur over zandpaden naar Arnhem kunt lopen: 19 kilometer. Werd de woning eerst in licht overspannen toestand verlaten, gaandeweg trad ontspanning in; ik ga er niet meer als een haas vandoor maar neem de tijd voor zijpaden en omwegen. Zij het wel met een fixatie op de wandel-app en het aantal kilometers, die strijd is nog niet gestreden.

In de boezem van ons huishouden wordt deze ontwikkeling op de voet gevolgd, we wandelen ook samen. Maar daarnaast ‘moet’ ik er geregeld alleen op uit. Misschien ligt de kiem bij een boek, De levende berg (Nan Shepherd, 1977, vertaling 2020). Dat gaat over Schotland, maar het maakt hongerig naar de Veluwe, Salland, Limburg en verder weg. Lopen, gewoon een eind voor het vaderland weg lopen, dat moet wel een van de oudste bewegingen zijn. Het brengt meer teweeg in hoofd en hart dan fietsen en zwemmen. Je gaat in dialoog, met jezelf en met het landschap.

Het heeft mij weer bij een sinds de tienertijd weggeborgen ervaring gebracht: het moment dat het landschap gaat terugpraten. Wie loopt, creëert een web van betrekkingen, plaatsen van herinnering, waarnemingen, gebeurtenissen.

‘Een landschap bezoeken als een vriend.’

Je loopt het land tevoorschijn. Onlangs een ringslang gezien aan de Rijn; mijn tweede, de vorige was aan de Regge, vijftien jaar geleden. Ik ken steeds meer plekken, uitzichten en bomen. En zij mij ook. Het landschap wordt daardoor steeds meer ‘van mij’. Dat is belangrijk. Onmisbaar zelfs, voor de ziel. Deze verworteling is, in deze intense mate, voor het eerst sinds ik op mijn achttiende het Overijsselse Vechtdal verliet en op kamers ging. Vroeger was het zo, als je ergens een tijd niet was geweest, dat die plek je verwelkomde zonder verwijt. En je herkende als je er weer kwam. Er was wisselwerking tussen jou en het landschap: die bron, die zwemplek, die grindrichel, die jeneverbes. En dat, die ervaring, komt nu weer terug. Door te lopen. Eindelijk.

‘Wandelen is dat stukje van de wereld even van jou maken. Het onverwachte vergezicht, het wegschietende eekhoorntje, de sperwer die zich laat verrassen (...), het bijtje op de bloesem: allemaal voor jou, van jou’, schrijft Lidewey van Noord in Alleen op avontuur. Alles over wandelen in je eentje. Ze citeert de Amerikaanse auteur Annie Dillard: ‘Schoonheid en genade doen zich voor, of we het nu aanvoelen of niet. Het minste dat we kunnen doen, is proberen erbij te zijn.’ Nan Shepherd (1893-1981) schrijft dat ze ‘... begon te begrijpen dat haast in deze heuvels niets te zoeken heeft. Ik wist ook dat toen ik een flinke tijd gekeken had, ik nog maar nauwelijks begonnen was te zien’. Een landschap geeft zich pas volledig, als je er niet doorheen snelt op weg naar een bestemming of om de prestatie, maar je erin begeeft alleen om bij dat zandpad, dat bos, die beek, die stuwwal, die grafheuvel te zijn. ‘Zoals je een vriend bezoekt met geen ander doel dan zijn gezelschap.’ <


De geheimzinnigheid van bosranden. - beeld nd

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

Digitaal afslanken door de mailbox goed op te schonen: waarom niet?

Het heeft zin de mailbox dagelijks óf rigoureus op te schonen, vindt Gerard ter Horst. ‘De gedachte dat je de mail ooit nog nodig hebt, is op de keper beschouwd absurd’.

Afbeelding

De EO had de kern te pakken. Maar ondertussen sijpelt het geloof tussen onze vingers weg

Zonder God kun je prima leven, maar op de existentiële momenten van het bestaan is het wel eenzaam, schrijft Wim Dekker. Misschien is het tijd voor een nieuwe EO-conferentie over ‘De boodschap en de kloof’.

Afbeelding

Refo’s neerzetten als afhakers in Nederland? Dat is onwelwillende framing

‘Vergis ik mij, of zien wij geregeld pogingen om de zogeheten ‘refo’ te problematiseren, zo niet te dramatiseren?’ schrijft Bart Jan Spruyt. ‘Ik ken nogal wat refo’s, en ze komen op mij maar zelden over als afhakers.’

Afbeelding

Rondom het proces over de aanslagen in Parijs kreeg ik een ander beeld van frontman Jesse Hughes

Het is deze maand zeven jaar geleden dat de terroristische aanslagen in Parijs plaatshadden, waaronder die op concertzaal Bataclan, schrijft Gerard ter Horst.

Afbeelding

Hak Groningen los, dan drijft het naar de Noordpool, zei Onno Ruding (CDA)

In Noord-Nederland groeit het extremisme, blijkt uit onderzoek. Gelukkig zijn corona-complotdenkers die een aanslag plegen op een journalist, zoals in Groningen gebeurde, wel van een andere orde dan de onrust over gasbevingen en windmolens.

Afbeelding

Neem je hart voor lief, maar dat betekent niet dat je het altijd moet volgen

De tekst ‘follow your heart’ bezorgt relatiecoach Cocky Drost kromme tenen. Te vaak zijn er relaties kapot gegaan door mensen die hun hart volgden. Maar negeren wat je voelt? Dat kan ook niet.

Afbeelding

Ik blijf mijn kinderen van alles geven, ondertussen weet ik dat er ook voor mij wordt gezorgd

Juist de kiem van het kunnen ontvangen wordt in de kindertijd gelegd. Daarom blijft Roeland van Mourik zijn kinderen graag van alles geven en ondertussen weet hij dat er ook voor hem wordt gezorgd.

Afbeelding

Is iets pas goed als het schuurt? Schuren om te schuren lijkt me een vreemd principe

Qatar schuurt, acties van klimaatactivisten ook, en een goede vriendschap kan ook niet zonder schurende kant. Maar als schuren een doel op zich wordt, staat de provocatie centraal, schrijft Almatine Leene.

Afbeelding

Slepen met zakjes potgrond? ‘Ik ben bekeerd. Ik wil er niet meer mee gezien worden’

Het veen in potgrond stoot veel CO2 uit. Wereldwijd wel vijf procent van de uitstoot. Er wordt al jaren gepraat dat het anders moet. Maar tot afgelopen vrijdag gebeurde er weinig, schrijft columnist André Zwartbol.