Feuilleton: Waterval (92)

wvttk
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

92. Het onheil houdt in, aarzelt. Ik durf niet te bewegen.

Greet schudt haar hoofd. ‘Hij is zo lang zonder zuurstof ge­weest. De buurvrouw had de dokter gehaald, op haar fiets, we hadden nog geen telefoon. Hij heeft Abel in zijn eigen auto naar het ziekenhuis gebracht. Na een aantal uren kwam hij bij uit zijn bewusteloosheid. Maar hij is nooit meer onze oude Abel gewor­den. De hersenbeschadiging als gevolg van het zuurstofgebrek maakte van hem een gehandicapte jongen die nooit meer zon­der rolstoel zou kunnen.’

Ik vind geen woorden. Greet durf ik niet aan te kijken, ik hoor hoe ze slikt en …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?