Feuilleton: Waterval (169)

wvttk
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

169. Frank kijkt op. ‘Ik mis je. We waren een team. We deden het samen. En nu roeien we ons een slag in de rondte, we komen geen centimeter vooruit en onze peddels lijken elk een eigen leven te leiden.’

Ik zwijg. Bijt op mijn lip en voel mijn schouders nog verder doorzakken. Wie sleur ik allemaal mee in mijn lawine van schuld? Emma voorop, zij was het eerste slachtoffer, en in haar kielzog volgen mijn ouders, Frank en mijn kinderen. Ik heb geen verweer. In dit gevaarlijke niemandsland, waar schuld en oordeel als scherpe rotsblokken op de loer liggen, erop uit zijn om me te laten struikelen, …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?