Feuilleton: Waterval (136)

wvttk
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

136. Een gebaar. Voor mijn moeder. Een pleister. Op de wond van achterlaten. De speelgoedafdeling is kleiner dan ik me van vroeger herinnerde. Een jong meisje legt een stapel doosjes met modelautoot­jes recht. Ze glimlacht naar me. Ik loop door. Ik moet naar mijn ouders. Ze rekenen op me. Bij de steppen en driewielers blijf ik staan. De modellen en kleuren zijn van nu. ‘Als dat Magda niet is.’

De blauwe stofjas is verdwenen, evenals de zwarte haardos. Maar de glimlach is nog even vriendelijk. Zijn hoofd schudt licht, maar zijn ogen zijn waakzaam en alert. Hij volgt mijn blik. ‘Een step? Deze …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?