Feuilleton: Waterval (131)

wvttk
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

131. De donkere ogen van de buurman haken zich vast aan mijn gezicht en tasten het af. Ik vertrek geen spier.

‘U zult mijn ouders wel gaan missen. U zit hier ook maar de hele dag in een stoel en dan is een beetje aanspraak en afleiding mooi mee­genomen.’

In de ogen van de buurman sluipt iets kwaadaardigs. Hij kucht nogmaals, zonder de moeite te nemen een hand voor zijn mond te houden.

‘Dit is een mooi plekje.’ Hij klopt waarderend op de armleu­ningen van zijn stoel. ‘Ik heb dingen gezien die geen mens ge­zien heeft.’ Zijn mond sluit zich weer, maar zijn ogen spreken.

Ik doe een stap ac …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?