Feuilleton: Waterval (107)

wvttk
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

107. Ik schud mijn hoofd. ‘Het is nu geen tijd voor koffie’, zeg ik. Mijn nagels dringen in mijn handpalmen. Niet boos worden nu. De afstand die ze creëert heeft enkel en alleen met lijfsbehoud te maken, en helemaal niets met mij.

‘Ga nog even zitten, mam. Ik heb je wat te zeggen.’

Nu schudt mijn moeder haar hoofd. Maar ze loopt niet weg. Haar handen omklemmen de tafelrand als was die het laatste houvast in haar leven. ­Gejaagd begin ik te vertellen. Over mijn ontmoeting met Greet. Over het ongeluk dat Greet zelf ter sprake bracht. Over het misverstand dat ontstond. ‘Ik dacht dat ze het ov …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?