Feuilleton: Waterval (104)

wvttk
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

104. Om me een houding te geven, pak ik het breiwerkje op. ‘Ik zou ook wel willen leren breien,’ zeg ik. De woorden zijn een brug, waar onze lichamen elkaar niet kunnen bereiken. Een klein lachje breekt doorop het gezicht van mijn moeder. ‘Ik kan het je leren,’ zegt ze.

Neuriënd ga ik aan het werk.

‘Je kunt het beste beginnen met een sjaal, dat is het makkelijkst.’ Mijn moeder heeft steken voor me opgezet. We zitten naast el­kaar aan de keukentafel, zo dicht bij elkaar dat ik mijn hand maar iets hoef uit te steken om mijn moeder aan te raken. Ik be­dwing de neiging om mijn stoel iets de an …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?