Feuilleton: De Laatste Slag (124)

124. ‘Ja, jij ook, dat weet je toch?’ zegt ze dan mierzoet. ‘Maar hoor eens. We willen weten waar een e-mailtje vandaan komt. Dat kan je toch ergens zien?’ Ze loopt naar het bureau van Jos en trekt een blaadje van zijn memoblok af. Ze zei het echt, bedenkt Jos: mijn vriend. Het lijkt wel of zijn hart op hol slaat. Gaat dat zo makkelijk? ‘Oké, je bent een schat!’ hoort hij Pascale dan in de telefoon zeggen. ‘Ik vergeet het noooooit meer!’ Alsof er een emmer koud water over hem heengegooid wordt. Ze speelt met je, man, hoort hij Nick weer in gedachten zeggen. ‘Ik weet het’, jubelt Pascale. ‘Zet je computer eens aan.’ Jos blijft zitten. Wat moet hij nou met haar? Ze is zo leuk, maar meent ze het allemaal wel? ‘Jo! Jos-je!’ roept Nick hem weer tot de werkelijkheid. ‘Laat je niet gek maken, hè?’ ‘Wat?’ zegt Pascale, alsof ze het niet begrijpt. ‘Jos!’ klinkt de stem van zijn moeder van beneden. ‘Ik heb de thee klaar!’ Jos springt op, drukt zijn computer aan en stapt dan zijn kamer uit. ‘Kom, mijn computer moet toch nog opstarten’, zegt hij zo stoer mogelijk. Achter zich hoort hij Nick nog fluisteren. ‘Je moet niet zo flirten met iedereen. Hij is net z’n vader kwijt.’ Jos loopt door, hij wil het even niet meer horen.

Varia

meer ‘Varia’