Theologenblog: Ik zal nooit vergeten hoe Kinga Bán op het podium knielde

Kinga Bán in 2015 Theologenblog
Kinga Bán in 2015 | beeld Dick Vos

Hans Burger is geraakt door het overlijden van Kinga Bán. ‘In onze zwakheid en in onze afbraak kan de gekruisigde God wonderlijk krachtig werken.’

Maandag 6 mei overleed Kinga Bán. Ik kende haar van de cd’s van de band Sela en van een aantal New Wine-zomerconferenties waar zij samen met anderen de aanbidding leidde. Vooral door de manier waarop ze vormgaf aan die rol, heeft ze indruk op mij gemaakt. Drie dingen die mij getroffen hebben, haal ik in dit theologenblog naar voren.

Het eerste is de betekenis van verstilling. Zomaar is het verwachtingspatroon bij aanbiddingsmuziek gestempeld door de populaire muziekcultuur. Mensen die niet houden van een band in de kerk, hebben er vaak moeite mee dat het geluid zo hard is. Vaak lijkt het of muziek die goed klinkt, gedraaid of uitgevoerd moet worden op hoog volume, uptempo, dansbaar. Kinga Bán liet zien dat het ook anders kan: aanbidding kan ook vorm krijgen in eerbied, zo dat het bijna stil wordt (natuurlijk is zij daarin niet de enige, maar met haar prachtige stem kon ze die verstilling wel inbrengen). En soms werd het ook helemaal stil.

Die stilte is belangrijk. Er is genoeg lawaai en herrie om ons heen. Het is belangrijk om te merken dat bij God echter de plaats is waar het ook stil wordt en dat die stilte heilzaam is.

Het tweede is hoe belangrijk belichaming is. Goed klinkende muziek, mooie teksten, het is allemaal waardevol. Maar liederen krijgen pas echt impact wanneer voelbaar is dat degenen die in het zingen voorgaan, geloven wat ze zingen. Wanneer je proeft dat het menens is, komen liederen meer binnen. Dat heeft te maken met hoe er gezongen wordt, maar ook met de gebeden die naast de liederen uitgesproken worden, en met lichaamshouding.

Ik zal nooit vergeten hoe Kinga Bán op het podium knielde en in die houding zong en ook stil werd. In echte aanbidding doet het lichaam mee. En belichaming door anderen nodigt uit om zelf te gaan meedoen en zelf in aanbidding voor God te knielen.


 
Die belichaming kreeg bij haar extra lading omdat vanaf 2012 bekend was dat ze ongeneeslijk ziek was. Wanneer je haar liederen hoorde zingen als ‘Ik zal er zijn’ (Sela, Opwekking 770) of Psalmen voor nu 16 (Opwekking 727), kwam het bij mij extra binnen. De afgelopen week kwam dit laatste lied op Twitter een paar keer voorbij, door haar gezongen:

Mijn God, ik kom naar u. Dan ben ik veilig;
ik heb het u gezegd, en blijf het zeggen:
ik heb u nodig, Heer. De rest is overbodig

Dat me brengt bij het derde. Ik heb vaak moeten denken aan 2 Korintiërs 12: Gods kracht wordt tastbaar in onze zwakheid. Dat heeft iets paradoxaals en pijnlijks, maar ook iets waar je stil van wordt.

Ik ben de Heer dankbaar voor wat Hij in Kinga Bán gegeven heeft. In onze zwakheid en in onze afbraak kan de gekruisigde God wonderlijk krachtig werken.

Onnoembaar aanwezig deelt U mijn bestaan.
Hoe adembenemend, ontroerend dichtbij:
uw naam is ‘Ik ben’, en ‘Ik zal er zijn’.

Links

PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?

Nieuws