Onderwijs voor iedereen | Nederlands Dagblad
Onderwijs voor iedereen

Dit artikel is geschreven door een van onze partners. Daarmee valt het buiten de verantwoordelijkheid van de ND-redactie.

Partnercontent

Onderwijs voor iedereen

Omdat hij zag dat migranten vaak geen onderwijs konden genieten, richtte Samuel Lee in 2006 zijn
eigen school op, de Foundation Academy of Amsterdam. ‘Maak je veel onrecht mee, dan raak je het geloof in jezelf kwijt.’

Onrecht vormt een rode draad in het leven van Samuel Lee, voorganger van een migrantenkerk in Amsterdam en docent aan de Vrije Universiteit. ‘Ik heb als kind zelf onrecht meegemaakt. Ik kom uit een theocratisch land, waar de overheid zich tot op de bodem van je bestaan met je bemoeide. Als je ’s ochtends naar buiten ging, wist je niet of je ’s avonds thuis zou komen. Het heeft me al op jonge leeftijd ideologisch bewust gemaakt. Ik kwam op mijn veertiende naar Nederland, dat is mijn geluk geweest. Nederland is een zuurstofland. Je kunt hier vrij ademen en je mening uiten.’


Maar onrecht vind je overal, stelt hij, dus ook in Nederland. ‘Veel migranten hebben bijvoorbeeld niet de mogelijkheid gehad te studeren. Of ze hebben in hun land van herkomst wel gestudeerd, maar kunnen nu niet meer in hun eigen vakgebied werken, omdat hun diploma’s niet worden erkend. Maar wil je een mooie samenleving opbouwen, dan moet je investeren in onderwijs dat inclusief is, dat er voor iedereen is.’

gender

Om zijn eigen steentje bij te dragen richtte Lee in 2006 de Foundation Academy of Amsterdam op, waar migranten op academisch niveau tegen geringe vergoeding onderwijs kunnen genieten. Het initiatief vloeide voort uit lessen sociologie die hij in zijn eigen kerk gaf – behalve theoloog is hij ook socioloog. In eerste instantie bood de academie alleen theologisch onderwijs, maar inmiddels zijn er twee andere afdelingen bij gekomen: mensenrechten en sociale studies. Alle docenten zijn vrijwilligers. ‘Wij vertegenwoordigen geen denominatie, maar de bron van onze inspiratie is Christus. Die vocht in zijn tijd ook tegen onrecht.’

In het onderwijsprogramma van de academie vormt onrecht ook weer een thema. ‘Het gevoeligste onderwerp is gender. Er bestaat een grote kloof tussen mannen en vrouwen, en lhbti’ers wordt ook onrecht aangedaan. De academie is een platform om deze vormen van onrecht bespreekbaar te maken. In de afdeling mensenrechten is het grootste deel van onze docenten vrouw – dat doen we expres zo, daarmee stellen we een daad. De universele rechten van de mens staan boven elke religie.’

dromen

Het aantal studenten aan de Foundation Academy varieert; nu zijn het er rond de veertig. ‘Als je veel onrecht meemaakt, raak je gaandeweg het geloof in jezelf kwijt. Wij zeggen tegen onze studenten: je bent geen IND-nummer, je bent een volwaardig mens. Veel van onze studenten herontdekken hun menselijkheid en vinden hun dromen terug. Ooit zei een student tijdens een afstudeerceremonie: de Foundation Academy heeft mij uit de prullenbak gehaald, en hier sta ik dan – dat raakte me diep.’


Over onrecht maakt hij zich bij tijd en wijle nog steeds boos. ‘Vooral wanneer het vanuit de kerk plaatsvindt. Denk aan misbruik, of aan een prediker van het welvaartsevangelie die roept dat hij midden in de coronacrisis zijn derde jet heeft gekocht. Maar dan keer ik mij naar Prediker 7, waar staat dat je niet overdreven rechtvaardig moet zijn, omdat je anders verbitterd raakt, en dan wordt het een gif en dan heeft niemand iets aan jou.’

‘Wat ik heb geleerd op de Academy, wil ik delen met anderen’

Zestien jaar geleden kwam Melanie Escano (48) vanuit de Filipijnen naar Nederland. In de Filipijnen lukte het haar niet werk te vinden, en in Nederland kon ze aan de slag als hulp in de huishouding. ‘Ik had niet voldoende geld om eten voor mijn kinderen te kopen en ze naar school te sturen. Eigenlijk wilde ik naar een Arabisch land, maar dat werd me afgeraden, omdat het daar gevaarlijk was. Het was een moeilijke beslissing.’ Voor de coronacrisis maakte ze schoon op zo’n tien adressen, nu nog maar op drie.


Haar zoon en dochter waren vijf en zes jaar oud, toen ze vertrok. Sindsdien heeft ze hen alleen nog maar op een scherm gezien. Haar dochter is vorig jaar afgestudeerd, haar zoon moet nog vier jaar. ‘Ik hoop over een jaar of vier, vijf naar huis te kunnen.’

Toen ze hoorde over de Foundation Academy of Amsterdam, besloot ze ‘het gewoon te proberen’. Uiteindelijk studeerde ze er zes jaar, van 2011 tot 2017. ‘In mijn tijd aan de academie heb ik zowel kennis als zelfvertrouwen gekregen. Mijn mindset is er veranderd. Ik ben er sociaal bewust door geworden en geïnteresseerd geraakt in geschiedenis en mensenrechten. Wat ik daar heb geleerd, wil ik delen met anderen.’

In 2013 richtte ze daarom samen met drie collega’s Filipino Migrants in Solidarity op. Een van de doelstellingen van de organisatie is ongedocumenteerden ervan bewust te maken welke rechten ze hebben. ‘Veel mensen zonder papieren weten bijvoorbeeld niet dat ze naar een dokter kunnen. Of dat ze gewoon aangifte kunnen doen bij de politie als hun iets overkomt. En we lichten mensen ook voor over wat ze moeten doen als ze worden gearresteerd.’

Partnercontent

meer ‘Partnercontent’

advertentie