We zwijgen over onze diepste gevoelens

Overige
beeld ap
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Ons huis bevat een kelder. Met spinnenwebben, stoffige traptreden, een bedompte lucht, een stevige deur met een slot. Ik kom er bijna nooit. Af en toe trek ik de deur open om de stofzuiger of de dweil te pakken die bovenaan de keldertrap staan. Altijd werp ik dan even een snelle blik in de donkerte. Er is een lichtknopje, maar dat raak ik niet aan. Sommige dingen kunnen beter in het duister blijven.

Ons huis bevat een gezin. Een man, een vrouw, drie kinderen. We wonen hier, we eten, we maken schoon, we lachen, ruimen op, we schreeuwen, we maken rommel en ruzie en grappen, we huilen, we zwijge …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?