Winnende radiocolumn: 'Het zijn zijn ogen'

Opinie
beeld museum Bredius
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Het zijn zijn ogen. Het linker helder, het rechter flets. Even donker als zijn haar. Ze staan afgetekend in zijn zachte gezicht.

Ze zien mij. Lieflijk, mild schijnen ze mij toe.

Ze kennen het leven. De losers, boeven en heersers, de pijn, de vis, het brood – ze hebben ze gezien. En nu zien ze mij. Ik wil naar Hem kijken. Moet naar Hem kijken. Hij houdt mijn blik vast. Ik hoop er iets te vinden. Steun, houvast, troost misschien.

Zijn handen zijn er niet. Ze kunnen mijn vingers niet grijpen.

Zijn voeten zie ik niet. Ik weet niet of Hij naar mij toe kan komen.

Zijn oren zijn verborgen. Heef …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?