Wat een atheïst leert in de kerk

Vorig jaar dook ik als atheïst op zondagochtend deze kerk binnen (St. Philip’s Church in Londen). Eigenlijk was dat vooral om met mijn zoon een regenbui te ontvluchten. Dertig paar vriendelijke ogen draaiden zich naar ons toe. Opinie
Vorig jaar dook ik als atheïst op zondagochtend deze kerk binnen (St. Philip’s Church in Londen). Eigenlijk was dat vooral om met mijn zoon een regenbui te ontvluchten. Dertig paar vriendelijke ogen draaiden zich naar ons toe. | beeld www.specr.org
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Sinds ongeveer een jaar ga ik naar de kerk. Vond ik die mensen naïef, dat ze in God geloofden? Ja. Deed dat ertoe op dat moment? Nee.

Mijn vrienden en familie zagen die stap naar naar de kerk als iets wat helemaal niet bij mij paste. Jarenlang had ik me erop beroemd atheïst te zijn; als ik een paar biertjes op had en er zat toevallig zo’n ‘domme gelovige’ naast me, genoot ik ervan om een boom op te zetten over de voors en tegens van de Bijbel, God of het onderwijs van Jezus.

Ik had een onwrikbaar geloof, dat er geen alwetend, almachtig bewustzijn aan het roer van het universum kon staan, en dat wie daarin geloofde, even naïef was als een boer bij de aboriginals die zijn speer naar de wolken werpt om de regens op te roepen.

PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?