Waarom ik geen vluchteling in huis neem

Terwijl de treinen naar Duitsland af en aan reden, bleven aan de zuidkust van Europa nieuwe vluchtelingen aankomen, zoals dit jongetje uit Syrië, met een warmtedeken om zich heen, maandag op het Griekse eiland Lesbos. Opinie
Terwijl de treinen naar Duitsland af en aan reden, bleven aan de zuidkust van Europa nieuwe vluchtelingen aankomen, zoals dit jongetje uit Syrië, met een warmtedeken om zich heen, maandag op het Griekse eiland Lesbos. | beeld ap / Petros Giannakouris
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Het dreigt de nieuwe lakmoesproef te worden voor echt christen-zijn: wel of geen vluchteling in huis nemen. Maar zo’n naastenliefdetoets versmalt de discussie en remt andere vormen van hulpbetoon.

Plotseling was het een hype: christenen die bereid zijn een vluchteling, of een meervoud daarvan, in huis te nemen.

Paus Franciscus deelde zondag tijdens het angelusgebed mee dat het ten minste voor alle kerkelijke instellingen plicht is vluchtelingen te herbergen. ‘Elke kerk, elk klooster, elke parochie, elk heilig huis, te beginnen in het Vaticaan.’

Seculiere praatprogramma’s lieten initiatiefnemers aan het woord, zonder het gebruikelijke Pauw- of Twan Huys-dedain voor christenen.

Kamerleden van de ChristenUnie vielen zogenaamd door de mand bij De Telegraaf – er waren bij de geachte parlementsleden nog zolderkamertjes niet bezet door migranten – en werden in ere hersteld door het Nederlands Dagblad (4 september).

Zondag in de kerk en tussendoor in de week stelden christenen elkaar de ‘wat ga jij doen’-vraag.

Het is bijna onontkoombaar geworden; het uitspreken van de bereidheid vluchtelingen op te nemen in je eigen huis is een lakmoesproef aan het worden voor christenen. Zeg je ja, dan is het oké, ook al is er geen informatie over welke mensen, hoeveel, hoelang en vanaf wanneer. Zeg je nee, dan schiet je tekort. Dan ben je iemand die zijn eigen toko heilig verklaart, zijn verdiende welvaart onaantastbaar vindt – al bijna een bondgenoot van Wilders.

verplichting

Zelf zou ik géén vluchteling in huis nemen. Nu niet en nooit. Mijn vrouw misschien wel; we hebben het er domweg niet over gehad. Het wordt dus hoogstens de helft van een zolderkamertje, naast de dozen met dvd’s, cd’s en de kampeerspullen.

Toch ben ik geen aanhanger van Wilders. Die man is sterk overgewaardeerd en de media volgen hem met een belachelijke slaafsheid.

En ja, ook ik was bedroefd toen ik het fotootje van de driejarige peuter zag. Zelfs al klopt het verhaal van zijn vader niet en ook al zou de fotoserie later gemanipuleerd blijken (lijken laten zich zonder tegenspraak verleggen, ik zag het zelf in Rwanda), dan nog zal die droefheid blijven bestaan. Kinderen horen ook in een gebroken wereld niet vroeg dood te gaan.Bovendien, de verplichting voor christenen om mee te helpen aan lotsverbetering van naasten – verstokte rijken, mopperende egoïsten, weduwen, wezen, vluchtelingen, migranten – staat als een paal boven water.

De minachting waarmee onderscheid wordt gemaakt tussen ‘echte’ en economische vluchtelingen, is onchristelijk. Er is niets mis met economische vluchtmotieven. Onze voorouders gingen als arme sloebers naar Amerika, om hun lot te verbeteren, niet vanwege de mensenrechten.

Maar juist hier begint het te kriebelen. Bij voorgaande migrantenstromen waren er geen georganiseerde mensensmokkelaars en geen verhalen over het paradijs Europa, waar wenkende ambtenaren zonder tegenprestatie achthonderd euro per maand zouden uitdelen aan iedereen die arriveert.

niet tevreden

Mensen die op zoek zijn naar een Luilekkerland (jongemannen die boos in de camera’s schreeuwen dat ze hun recht niet krijgen), zullen hoe dan ook niet tevreden zijn met een christelijk zolderkamertje. Het is zinloos hun dat aan te bieden.

En welke vluchteling krijg je onder de pannen? Momenteel komt alles ongeregistreerd mee naar binnen: meesluipende inwoners uit Balkanlanden, getraumatiseerde slachtoffers van oorlogsgeweld en verkrachters, de daders van zulke praktijken, bemiddelde aanhangers van president Assad – de lakmoesproef lijkt op een blind date.

Laat het legitiem zijn om niemand te herbergen. Laten zij die dat wel willen, het vooral doen. En besteed de tijd die een discussie kost over of dat wel of niet moet van Jezus, aan praktische hulp: geef geld (ook niks mis mee), leg zelf contact met individuele vluchtelingen, doe aan taalles en haal ze in huis, welkom als bezoeker. <

PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?