Waarom de kwalijke ongelijk­heden in ons schoolsysteem nooit echt zullen verdwijnen.

Kinderen in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Wat kinderen aan kansen in het leven meekrijgen, ligt veel meer aan thuis dan aan school. Of ze worden gestimuleerd om te lezen bijvoorbeeld, of naar musea gaan. Opinie
Kinderen in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Wat kinderen aan kansen in het leven meekrijgen, ligt veel meer aan thuis dan aan school. Of ze worden gestimuleerd om te lezen bijvoorbeeld, of naar musea gaan. | beeld anp / Bart Maat
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

De meest verontrustende ongelijkheid is ­gesitueerd buiten de school.

In de maanden voor zijn vroegtijdige vertrek uit de Tweede Kamer, ijverde GroenLinks-lid Zihni Özdil meer gepassioneerd dan de meesten van zijn collega’s voor ‘gelijke kansen’ voor álle studenten. Hij benadrukte dat een leenstelsel hen zou bevoordelen die in rijkdom en met privileges zijn geboren.

‘Als je uit een rijk gezin komt’, stelde hij, ‘heb je minder zorgen, want je hoeft je niet in de schulden te steken.’

Dat punt lijkt ons vanzelfsprekend. Minder vanzelfsprekend zijn de mogelijkheden voor het bewerkstelligen van ‘gelijke kans …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?