Nooit ergens thuis

Welkom thuis!, roepen aardige mensen die ik tegenkom op straat. Ik lach vriendelijk, terwijl mijn nog niet gelande geest door een mist van jetlag zich afvraagt wat ze daarmee bedoelen.

Ons huis is immers in China, dat hebben we net achtergelaten. Bedoelen ze Nederland? Mijn ouderlijk huis? Of willen ze eigenlijk zeggen welkom bij ons? Een belangstellende mevrouw informeert bij mijn half slapende dochter of het niet heel bijzonder is om in China te wonen. Wat moet ze daarop antwoorden? Dat ze daar nog nooit over nagedacht heeft, maar dat ze in Nederland eigenlijk wel haar ogen uitkijkt? Een van mijn andere kinderen beantwoordt aanvankelijk stug de in het Nederlands gestelde vragen in het Engels. Nederlands is immers de taal van papa en mama? Die taal die nooit iemand b …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?