Mag ik ‘mijn’ processie terug?

De eerste Willibrordprocessie (2002) wilde niet het rooms-katholieke geloof zichtbaar maken, maar de heilige gedenken die het evangelie in Nederland bracht. Opinie
De eerste Willibrordprocessie (2002) wilde niet het rooms-katholieke geloof zichtbaar maken, maar de heilige gedenken die het evangelie in Nederland bracht. | beeld anp / Robert Vos
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Het aartsbisdom Utrecht heeft van de Willibrordprocessie, afgelopen zondag, een rooms-katholiek ‘feestje’ gemaakt. Maar zo is die nooit bedoeld.

Als kloosternovice speelde ik soms voor hulpkoster. Kort na het begin van een viering zag ik tot mijn schrik dat ik vergeten was de kaarsen op het altaar aan te steken. ‘Als je het plechtig doet, denkt iedereen dat het erbij hoort’, zei de oude koster grinnikend. Dus gooide ik een superplie over mijn habijt, schuifelde met passende tred naar het altaar, boog uitbundig en stak de kaarsen aan.

‘Wat een mooi ritueel was dat’, zei iemand na afloop. Ik kon mijn lachen nauwelijks inhouden.

Ongeveer met dezelfde intentie werd het plan voor de Utrechtse Willibrordprocessie geboren. Als parochiaan v …
Dit is 13% van het artikel.

Meer lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Of lees via
Paywall
PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief