Ik was bij de vluchtelingen in Duinkerke. Ik heb heimwee

De omstandigheden zijn mensonterend. Blubber, blubber, blubber en nauwelijks sanitair. Maar de vluchtelingen zijn veelal vol hoop. Opinie
De omstandigheden zijn mensonterend. Blubber, blubber, blubber en nauwelijks sanitair. Maar de vluchtelingen zijn veelal vol hoop. | beeld ap / Wiktor Dabkowski
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Gisteren was ik een dag bij de gestrande vluchtelingen in het Noord-Franse Duinkerke. Nog geen 24 uur – en alweer twee warme douches – later, ervaar ik een verwarrende heimwee. Ik wil terug naar die smerige plaats. Waarom?

Waar komen we straks terecht? Dat dachten we, elf mensen van onze kerk, die op weg waren naar het land van vrijheid, gelijkheid en broederschap.

De ruitenwissers stonden op hun hoogste stand. In het vroege donker reden we met onze auto’s vol blikjes campinggas, warme sokken en dekens door België. Plopsaland, lazen we op de borden bij een van de afslagen.

Twintig minuten …
Dit is 19% van het artikel.

Meer lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Of lees via
Paywall
PDF Print Stuur door