Hoop in de georganiseerde chaos van Zuid-Afrika

In Zuid-Afrika durven steeds meer mensen de grens over te steken van rassen, kleuren en culturen. Kerken, organisaties en individuen zetten zich in voor hun buurman. Het zijn vriendschappen die in de apartheidsjaren ondenkbaar waren. |beeld AP / Benedicte Kurzen Opinie
In Zuid-Afrika durven steeds meer mensen de grens over te steken van rassen, kleuren en culturen. Kerken, organisaties en individuen zetten zich in voor hun buurman. Het zijn vriendschappen die in de apartheidsjaren ondenkbaar waren. |beeld AP / Benedicte Kurzen

Op veel punten geef ik Hans Ester in zijn analyse over Zuid-Afrika gelijk (ND 14 november). Maar toch veroorzaakt zijn artikel een gevoel van plaatsvervangende belediging voor mijn Zuid-Afrika. Ik vind dat hij zwart-wit mensen in hokjes stopt en de indruk wekt dat alle blanken rijk en bang zijn en alle zwarten incompetent en oneerlijk rijk geworden, of superarm en zonder hoop.

Esters conclusie was dat het niet lang meer zal duren voor de situatie in Zuid-Afrika onhoudbaar wordt. In de tijd van apartheid was Zuid-Afrika als een vies blokje ijzer, dat in de hand van een smid is. De schoonheid was haast niet te ontdekken, de wereld wilde het liefst niets met het land en haar politieke regime te maken hebben. Dat kan ik me voorstellen; apartheid was afschuwelijk. Maar ondertussen zijn we een heel aantal jaren verder en heb ik het gevoel dat Zuid-Afrika in de handen van een smid is. Het land bevindt zich af en toe in een vuur, verkeerde opvattingen en denkbeelden …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?