Het virus van de Wereldjongerendagen

Het Wereldjongerendagenvirus gaat een leven lang mee. Al die culturen, de gemoedelijke sfeer en de onstuitbare energie. Opinie
Het Wereldjongerendagenvirus gaat een leven lang mee. Al die culturen, de gemoedelijke sfeer en de onstuitbare energie. | beeld ap / Enric Marti
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Vijf keer was ik erbij. Van deelnemer tot vrijwilliger en organisator; ik heb het feest van de Wereldjongerendagen op allerlei manieren meegemaakt. Nog een keer gaan, hoeft niet. En toch blijft het kriebelen.

Ik was in Parijs, Rome, Toronto, Keulen en Madrid. Vandaag starten de Wereldjongerendagen in Krakau, de grootste bijeenkomst van katholieke jongeren ter wereld.

In 1997, net student-áf, had ik het niet breed. Voor 600 gulden (een kleine 400 euro anno nu) kon ik twee weken all-in naar Parijs, naar de Wereldjongerendagen. Het evenement zei me niets, maar voor een prikkie op vakantie gaan was aanlokkelijk. Dus ik ging mee in de bus naar Frankrijk.

Onderweg begon het langzaam te dagen dat dit niet zomaar een vakantiereis was. Rozenkransen bidden, catechese en vieringen met jonge nonnen en pries …
Dit is 9% van het artikel.

Meer lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Of lees via
Paywall
PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief