Glijdende schaal in de doodskliniek

Een beeld uit de documentaire Levenseindekliniek. Nergens viel het woord ‘dood’ of ‘overlijden’. Patiënten ‘krijgen rust’, gaan ‘lekker slapen’, hun wordt ‘goede reis’ toegewenst. Opinie
Een beeld uit de documentaire Levenseindekliniek. Nergens viel het woord ‘dood’ of ‘overlijden’. Patiënten ‘krijgen rust’, gaan ‘lekker slapen’, hun wordt ‘goede reis’ toegewenst. | beeld ntr
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Willen we dit: een servicedienst die dood op bestelling levert, zonder daar al te moeilijk over te doen? Hoe kunnen de Regionale Toetsingscommissies hier het stempel ‘zorgvuldig’ op geven?

Maandagavond werd de documentaire Levenseindekliniek op televisie vertoond. Daarin werden drie mensen met een euthanasiewens gevolgd: een vrouw met dementie, een man met psychiatrische klachten en een vrouw die klaar met leven was.

De documentaire zal vooral in het buitenland inslaan als een bom. Ieder land – op België na – denkt bij wet- en regelgeving rondom euthanasie vooral aan mensen die wij inmiddels in Nederland ‘de klassieke doelgroep’ noemen: mensen met kanker die ‘uitbehandeld’ en terminaal zijn. Zo begon het in Nederland ook, met de Euthanasiewet van 2002. Het duurde maar zeven jaa …
Dit is 9% van het artikel.

Meer lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Of lees via
Paywall
PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief