Essay: Maria is alle moeders

Opinie
beeld nd
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Maria? Nooit veel mee gehad. Ik ben een protestant, dat verklaart alles. Maar nu staat Maria in mijn keuken. Elke dag. Met haar zoontje van anderhalf, twee. En leert ze mij in deze Boekenweek wat dat is, moederschap. Het beeld is apocrief. Het toont een tafereel waar de Bijbel niet over schrijft. Abt Alberic vertelt me dat de mondelinge overlevering wil dat het ooit is gemaakt door broeder Petrus, de lekenbroeder-smid van de abdij Sion in Diepenveen, waar wij nu wonen.Het beeld is alledaags. Het beeld is intiem. Het beeld is huiveringwekkend. Maria staat met haar peuter voor haar benen. Hij heeft een tuniekje aan en een koord om zijn middel. Zijn moeder heeft in haar houding en haar kleding al iets vorstelijks, katholieken kunnen waarschijnlijk niet anders. Ze is, hoe dan ook, de moeder van de Heer, moeder van de kerk, bekleed met de zon en de maan onder haar voeten, sterre-der-zee-in-spe.

mij ziet hij niet

Hij kijkt met grote ogen de wereld in. Wat ziet hij? De poes van de buren, denk ik. Of nee, hij ziet vlinders. Fladderende kleurexplosies. Mij ziet hij niet, zoveel is zeker. Hij heeft nog geen weet van de weg die hij voor mij zal moeten afleggen.

Zal hij achter die vlinders aan? Zijn hart popelt. Eén hand wil al naar ze toe. De andere hand houdt die van zijn moeder vast. Die hand durft nog niet. Nog niet helemaal. Mama? Zijn vlinders te vertrouwen? Mama? Maar wat zijn ze mooi, hé, mama? Zijn ogen glinsteren.

Jezus’ ogen. Maria’s ogen. Schrik. Wat ziet ze eruit! Pijn doort …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?