Elitair gedoe over Wilhelmus

Soms lijkt het of christenen nuffig hun neus ophalen voor het Wilhelmus: Pfff, ik zing het niet in de kerk hoor ík ben burger van het koninkrijk der hémelen! Nou, van harte gefeliciteerd. Maar het kan toch echt geen kwaad om met beide benen in de modder van de Lage Landen te staan.

Dit is waar we wonen. Hier komen we vandaan. Of maakt dat niks uit? Veel vervolgde christenen maakt het anders wel uit. Zij komen juist af op een lange traditie van godsdienstvrijheid. Het Wilhelmus drukt die traditie uit: het enige volkslied dat een gebed is. Het Wilhelmus niet zingen heeft iets elitairs. Maar met besef van afkomst, worteling, eigen geschiedenis is niks mis. Ook niet met ontroering bij het Wilhelmus op 4 en 5 mei. Het drukt uit waar we vandaan komen, bepaalt ons bij de kwetsbaarheid van het leven, de zegen van vrijheid, en het feit dat we het op eigen kracht niet redde …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?