Een vangnet voor onze kleine verhalen

Opinie

Als ik mijn opa vroeg wat hij nu eigenlijk geloofde, zei hij altijd: Ik geloof wat de dominee gelooft. Voor alle duidelijkheid: mijn opa heeft in 98 jaar misschien tweemaal een kerkdienst laten schieten, hij las bij elke maaltijd voor uit de Bijbel, en na afloop bad hij zonder woorden maar langdurig met eindeloos mummelende lippen waar ik als klein jochie aan hing.

Ik bedoel maar: mijn opa was een christen. Alleen, hij was geen christen van het moderne type. Hij kon niet goed zeggen wat hij nu precies geloofde; hij begreep die vraag volgens mij niet eens. Geloven, dat was voor hem niet zozeer dat je voortdurend over jezelf kon praten met God of Heer in elke zin. Het was: ergens bij horen. Dat ging heel fysiek. Ooit, pakweg honderd jaar geleden, hadden een Drentse boer en boerin hem in de kerk aangeboden voor de doop, zoals zijzelf ooit aangeboden waren. Hij was, na enkele vragen en zonder verdere discussie, door het water heen gesleurd en toen hoo …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?