Een tijd die nooit meer terugkomt

Het was na afloop van een zondagmiddagdienst met een catechismuspreek, ergens in het oosten van het land. De volle gereformeerde kerk liep langzaam leeg en een zesjarig meisje trippelde over het podium voor de preekstoel.

Ze had een rokje aan, een strik in haar haar en een tasje over haar schouder, met daarin vermoedelijk de resten van het halve rolletje King dat haar moeder haar had gegeven. Ik keek naar haar en zag een kind van een wereld die voorbij zou gaan. Vroeg of laat, onvermijdelijk. Ik zag mijn eigen jeugd van verstilde zondagen, van levendige jeugdverenigingsavonden, druk bezochte Bondsdagen en een helder overzicht van de kerkelijke kaart van Nederland. Het was heimwee, heimwee naar de oude berijming van psalm 56: Ik roem in God; ik prijs t onfeilbaar woord; Ik heb het zelf uit Zijnen mond …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?