Een kerk die spreekt, toch

De Protestantse Kerk heeft zich er, tot de Europese rechter toe, voor ingezet de Nederlandse staat te dwingen een menswaardig bestaan te bieden aan immigranten zonder identiteitspapieren die op straat leven. Opinie
De Protestantse Kerk heeft zich er, tot de Europese rechter toe, voor ingezet de Nederlandse staat te dwingen een menswaardig bestaan te bieden aan immigranten zonder identiteitspapieren die op straat leven. | beeld anp / Jonas Roosens
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
In de huidige cultuur hebben velen weinig behoefte meer aan een kerk die haar stem laat horen over maatschappelijke vraagstukken. Des te belangrijker is dat áls zij spreekt, zij trouw blijft aan haar wortels: de woorden van het evangelie en daden die daaruit voortkomen, zoals bed, bad en brood regelen voor vluchtelingen.

In ons land is de verzuiling – de typisch Nederlandse verdeling van de samenleving in groepen op levensbeschouwelijke of sociaal-economische basis – in rap tempo aan het verdwijnen. Daarmee is ook de rol die de kerk speelt in het leven van de gemiddelde Nederlander, drastisch veranderd.

In het rapport ‘Geloven in het publieke domein’ van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid uit 2006 kwam al naar voren, dat steeds minder mensen zich in hun denken en handelen laten inspireren door de kerk. Een opvallend gegeven vanuit mijn eigen waarneming in de Protestantse Kerk is, dat leden van …
Dit is 7% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?