Apartheid leeft nog volop in Zuid-Afrika, maar kerkgangers hebben er steeds minder mee

De Nederduits Gereformeerde Kerk in Philippolis, Zuid-Afrika. Ook in dat land komen minder mensen in de kerk; daarom zoeken ook witte en zwarte kerken elkaar – aarzelend – op. Opinie
De Nederduits Gereformeerde Kerk in Philippolis, Zuid-Afrika. Ook in dat land komen minder mensen in de kerk; daarom zoeken ook witte en zwarte kerken elkaar – aarzelend – op. | beeld Marthe Hesselmans
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
In Zuid-Afrika is niets zwart-wit, ook als het gaat om geloof. Het land is superdivers en superreligieus. Kerken zijn er de laatste bastions van apartheid. Maar in die kerken klinkt de roep om eenheid.

Philippolis is een klein dorp overal ver vandaan. Ver van de stad, ver van de overheid, ver van voorzieningen, vooruitgang en verzoening. Witte boeren bezitten het land en een mooie kerk in het centrum. Zwarte landarbeiders wonen aan de rand en komen samen in een klein kerkje naast de enorme begraafplaats. Hier heeft de hiv-aids-epidemie een catastrofe aangericht.

Op die begraafplaats vertelden kerkgangers mij over hun samenwerking. Die ontstond tijdens de epidemie. Zwart en wit ontmoetten elkaar bij de begrafenissen. Witte boeren condoleerden de ouders van hun zwarte schoonmaaksters.

same …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?