Wandelkanonnen leren blaaskaak lopen

Ineens voel ik me een padvinder die een dagje mee mag lopen bij het korps Commando Troepen. 'Ze lopen nogal hard', is wat mij betreft het understatement van de week. Uit de mond van collega Meijer klonk het nog vrij onschuldig. Misschien had ik meer aandacht moeten hebben voor zijn ogen, die bang van links naar rechts schoten.
Die ND-wandelestafette heeft meer weg van een martelende marsgang dan van het onbekommerd kuieren waar ik zo van houd. Het ergste is nog wel dat mij door Teus (door wandelaars ook wel Ties, Teunis, Tijs of iets onduidelijks met 'euh' erin genoemd) de zes kilometer was beloofd. Ik zie hem nog handenwrijvend voor mijn bureau staan: echt, het is maar een klein stukkie. Om de ernst van dit bedrog te onderstrepen: dat stukkie van zes kilometer werd een halve dag met 21 kilometer.'Gelukkig, het zijn allemaal oudjes', sprak een ontsnapte gedachte mij geruststellend toe. Dat mag ik natuurlijk helemaal …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?