Tien gastgezinnen per minuut erbij

Jurrien en Janet ten Brinke met hun kinderen: ‘Iedereen kan iets doen.’ Nederland
Jurrien en Janet ten Brinke met hun kinderen: ‘Iedereen kan iets doen.’ | beeld Carel Schutte
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Jurrien en Janet ten Brinke lanceerden een site om vierhonderd gastgezinnen voor vluchtelingen te vinden.

Na vier dagen hadden ze meer dan 16.000 aanmeldingen. ‘Iedereen kan iets doen.’

Apeldoorn

Om de haverklap rinkelt de telefoon tijdens het gesprek. Het is sinds maandagavond gekkenhuis in het gezin van Jurrien en Janet ten Brinke en hun vijf kinderen. Op die avond organiseerde de gemeente Apeldoorn een bijeenkomst over de opening van een noodopvang voor vierhonderd vluchtelingen. ‘Honderden bewoners kwamen erop af’, vertelt Jurrien ten Brinke. ‘Veel mensen reageerden positief, maar er waren ook reacties uit angst. Mensen gingen ervan uit dat alle vluchtelingen criminelen zijn en stelden bizarre vragen. Op dat moment bedacht ik dat het mooi zou zijn als er voor al die vluchtelingen een gezin zou klaarstaan, waar ze kunnen komen voor koffie, een maaltijd, aandacht.’

kwetsbaar

Die nacht lanceerde hij op Facebook de pagina ‘Ik ben een gastgezin voor een vluchteling’. Het doel was vierhonderd Apeldoornse gezinnen te vinden, die iets wilden doen voor de vluchtelingen. Dat is inmiddels gelukt, en veel meer dan dat. Toen hij na een uur ruim vijfhonderd ‘likes’ had, realiseerde Ten Brinke zich dat hij een snaar geraakt had. ‘Ik heb meteen een collega gebeld die handig is met computers, om een online aanmeldingsformulier te maken. Verder heb ik vrijwilligers uit onze kerk, De Basis in Apeldoorn, ingeschakeld. Zij hebben intussen duizenden vragen beantwoord.’ Het echtpaar werd uitgenodigd in de talkshow van Jeroen Pauw, het SBS-programma Hart van Nederland kwam langs, en op vrijdagmiddag hadden ruim 16.000 mensen uit het hele land zich officieel aangemeld. Op een zeker moment meldden zich per minuut tien mensen aan.

‘We ervaren dit als een wonder’, vertelt Janet ten Brinke. In hun dagelijks werk zijn beiden bezig met kwetsbare mensen – hij als relatiemanager bij ontwikkelingsorganisatie Compassion, zij als aandachtsfunctionaris kindermishandeling en huiselijk geweld. ‘We zijn al lange tijd bezig met de vraag hoe we de liefde van Christus het beste in ons eigen omgeving vorm kunnen geven. Daarvoor hebben we ook veel gebeden. En nu gebeurt dit.’

Het idee van ‘Gastgezin voor een vluchteling’ – inmiddels uitgebreid tot een landelijk initiatief – is heel simpel, legt hij uit. ‘Wij verzamelen adressen en contactgegevens van mensen die hun leven willen openstellen voor een vluchteling. Die sturen we door naar de gemeenten, het COA en organisaties als Vluchtelingenwerk, Present en Stichting Gave. De bedoeling is dat zij contact opnemen met die gezinnen en overleggen wat ze kunnen betekenen. Een van de opties is een vluchteling thuis opvangen, maar dat hoeft niet. We begrijpen ook dat dat kwetsbaar is, je kunt niet zomaar een getraumatiseerde persoon in huis nemen. Je moet doen wat bij je past. Dat kan ook zitten in maaltijden of boodschappen doen. We laten die concrete invulling aan de professionele instanties over.’Ten Brinke hoopt zo ook te voorkomen dat mensen dingen doen waaraan geen behoefte is. ‘Wij krijgen reacties van mensen die gebreide truitjes of knuffels willen brengen. Dat is goed bedoeld, maar het is niet waar wij op dit moment om vragen. Het aanbod moet op de vraag aansluiten. Zelf wilde ik ooit mijn oude koelkast naar Roemenië sturen, maar daaraan was helemaal geen behoefte.’

Donderdagavond gingen ze met een groep Apeldoorners naar de noodopvang om de eerste groepen vluchtelingen welkom te heten. ‘We hebben voor hen gezongen, dat was heel emotioneel.’ Met het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) sprak Ten Brinke af maandag de eerste ‘matches’ te maken. ‘We denken erover om eerst een pilot te doen met maaltijden. Gezinnen halen een asielzoeker op en brengen die na twee tot drie uur weer terug.’

broer

Zouden ze zelf permanent een vluchteling opnemen? ‘We zijn ertoe bereid’, zegt Jurrien. ‘In de jaren negentig namen mijn ouders een vluchteling in huis die tot geloof gekomen was en op het azc werd bedreigd door strenge moslims. Hij is een soort broer voor ons geworden. Het is wel de vraag of zoiets in onze huidige situatie haalbaar is.’ De meeste vluchtelingen die nu in de noodopvang zitten, zijn alleenstaande mannen, vult Janet aan. Het is dan de vraag of het verstandig is iemand de hele dag in huis te nemen als Jurrien naar zijn werk is. ‘Je kunt ook denken aan opvang in de weekenden. We moeten dat nog bekijken. Iedereen moet doen wat bij zijn situatie past.’

Naast de duizenden positieve reacties kwamen tientallen negatieve reacties binnen. Sommige ronduit onbeschoft of schokkend. Het stel werd uitgemaakt voor landverrader en NSB’er en kreeg plaatjes toegestuurd van ISIS-strijders, met de opmerking dat zij dit soort mensen welkom heten. ‘Er kan strijd komen, dat realiseren we ons heel goed. Als je leeft vanuit de liefde van Christus, hoort daar ook de bereidheid bij om te lijden.’

Terwijl hij begon met een actie voor 400 gastgezinnen, is de ambitie nu 40.000 gezinnen. Wat Ten Brinke betreft, is dit voor christenen het moment om op te staan. ‘We hebben genoeg preken over de liefde van Christus gehoord. Nu worden we als kerken uitgedaagd te laten zien wat dit in de praktijk betekent. Iedereen kan iets doen.’ <

PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief