Limburg eert zijn ereveld

Ze wil niet herkenbaar op de foto, deze kleine wat oudere vrouw uit de regio. Ze brengt bijna wekelijks tulpen, naar dit anonieme oorlogsgraf. Over de Duitsers echter wil ze geen kwaad woord horen: Die jongens waren meestal ook maar gestuurd. De jongens die in haar ouderlijk huis ingekwartierd waren, spraken Limburgs dialect en waarschuwden hen voor de kwaaie Duitsers. Dan haalden we snel de kippen binnen, zegt ze lachend. Nederland
Ze wil niet herkenbaar op de foto, deze kleine wat oudere vrouw uit de regio. Ze brengt bijna wekelijks tulpen, naar dit anonieme oorlogsgraf. Over de Duitsers echter wil ze geen kwaad woord horen: Die jongens waren meestal ook maar gestuurd. De jongens die in haar ouderlijk huis ingekwartierd waren, spraken Limburgs dialect en waarschuwden hen voor de kwaaie Duitsers. Dan haalden we snel de kippen binnen, zegt ze lachend.

Hun namen zijn al generaties leesbaar, op witte stenen en kruisen: de Amerikaanse geallieerden in Margraten. In de stilte van een ereveld klinken nu opnieuw hun verhalen.

American War Cemetery Margraten ligt erbij om door een ringetje te halen. Altijd, in elk seizoen. Het is Nederlandse grond, maar 'in eeuwig bruikleen aan de VS. Alles wat we hier doen, is belastingvrij', zegt Richard Arseneault, assistant superintendant. Het ereveld is een staaltje bijzondere overwinnaarsarchitectuur. Theatraal en symmetrisch, met de zuiverheid van wit marmer, fraaie kunst en religieuze ondertonen. Deze aanleg is dan ook expliciet bedoeld als een groot openluchtaltaar in het landschap, voor wie het hoogste offer brachten. De erevelden waren instrument in de naoorlogse, …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?