Een gestuite grenspassie te Langeveen

Al ruim voordat de Witteweg de bocht omgaat - linksaf weliswaar, maar wel veilig linksaf, want nog altijd binnen de kadastraal op de millimeter keurig vastgelegde veilige hagen van het Koninkrijk der Nederlanden - voel ik de spanning oplopen: daar is-t-ie, de zandweg die volgens mijn fietskaart naar een nieuwe, althans andere, wereld leidt. Die van de Bondsrepubliek Duitsland.
Hoezo nieuwe wereld? Hoezo andere wereld? Zelfde Brusselse meesters, zelfde euro, zelfde Aldi, zelfde RTL immers? Jawel, natuurlijk, allemaal waar, maar wat gebleven is, is De Grens. En grenzen blijven een deel van de mensheid boeien. Ik behoor ertoe. Waar ook ter wereld, als het even kan zoek ik de grens op. België-Frankrijk, Kenya-Oeganda, Amerika-Canada, Rusland-China, Polen-Slowakije, Zuid-Afrika-Lesotho, wanneer ik in mijn reislustig verleden maar even de kans kreeg, stond ik bij borden, slagbomen, prikkeldraad, mijnenvelden of visumkantoren die mensen tot paspoorten verplichten, wegen in …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?