Wim Hoddenbagh heeft geleerd dat hij niet altijd hetzelfde hoeft te zijn (vervolg)

Een intiem beeld, van vader en zoon. Was hij een zachte man? ‘Het was tweeledig: genade en waarheid. In de leer kon hij heel duidelijk zijn. In de Vergadering van Gelovigen stond hij bekend als beminnelijke man. Over de gaven van de Geest denkt hij anders, hij trekt wat bijzondere gaven betreft een streep tussen de tijd van de Bijbel en onze tijd. Hij had sterke bewogenheid over zielen, en stapte daarom stellig en recht op mensen af. Hij zei niet: bekeer je, want anders kom je in de hel, maar: bekeer je, want het eeuwige leven wacht op je.’ Leven
Een intiem beeld, van vader en zoon. Was hij een zachte man? ‘Het was tweeledig: genade en waarheid. In de leer kon hij heel duidelijk zijn. In de Vergadering van Gelovigen stond hij bekend als beminnelijke man. Over de gaven van de Geest denkt hij anders, hij trekt wat bijzondere gaven betreft een streep tussen de tijd van de Bijbel en onze tijd. Hij had sterke bewogenheid over zielen, en stapte daarom stellig en recht op mensen af. Hij zei niet: bekeer je, want anders kom je in de hel, maar: bekeer je, want het eeuwige leven wacht op je.’
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

In die maanden kende ik elke graspol, elk stukje zand. Het was mijn wereld.’

Het was de verstilling, de vertraging van het wandelen, die hem op weg hielp. ‘Het eerste halfuur is het nog gewoon lopen. Maar dan gaan je zintuigen open: geuren, kleuren. Je gedachten gaan openstaan voor God.’

Dat gebeurde ook op een vroege ochtend, toen de zon opkwam boven de duinen. De liefde van de Vader raakte hem zo diep, dat hij op zijn knieën in het zand viel. ‘Ik had maanden niet gehuild, die toevoerwegen waren helemaal afgesloten. Nu kwam het eruit. Sommige mensen hebben het ove …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?