Sonja Silva: tot rust gekomen nomade

Leven
beeld Janetta Verheij
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Sonja Silva maakte faam als Miss Nederland en bleek een multitalent: presentatrice, ­actrice, zangeres. Nu, tien jaar na haar be­kering, leert ze vriendschappen onderhouden en sorry zeggen.

Tijdens ons gesprek onderdrukt Sonja Silva af en toe een geeuw. Gisteravond maakten de buren herrie, vanmorgen vroeg een scholekster. Maar eigenlijk is ze altijd moe, door ME. ‘Als jij een nacht hebt doorgehaald en gelijk naar je werk gaat, voel je je om vier uur hetzelfde als ik op een ­normale dag.’

De voormalig TMF-vj heeft een bewogen leven. Naast de chronischevermoeidheidsziekte vermeldt Google een keur aan indrukwekkende onderwerpen wanneer je haar naam invoert, waaronder een miskraam, gewichtsverlies van vijftig kilo na een maagverkleining en rouw.

In 2008 kwam Sonja Silva tot geloof, door rapper Montell Jordan (van onder andere ‘This is how we do it’) die haar zijn bijbel gaf. Inmiddels heeft de 41-jarige meer rust gevonden. Ze woont na 21 verhuizingen al jaren op dezelfde plek en werkt sinds mei als presentatrice en programmamaker bij het christelijke filmplatform New Faith Network. ‘Ik hoop dat het net zo groot wordt als Netflix. Of beter: ­groter nog! Ik slinger het gewoon het universum in.’ Zittend aan haar eettafel kijkt ze naar het eerste vragenkaartje in haar hand en leest het nog eens hardop voor, peinzend.

Wanneer bent u voor het laatst getroost en waarom?

‘Moeilijke vraag. De reden kan echt van alles geweest zijn. Ik huil vaak en makkelijk, dus ik sla het niet zo goed op. Als ik weer eens in tranen ben bij een film vraagt mijn man: “Zit je nou weer te huilen?” Ik ben gewoon gevoelig, denk ik. Heerlijk om af en toe even lekker te janken. Dat haalt de druk van de ketel.’ Silva staart uit het raam, naar het groen dat zo hoog groeit als haar flatwoning. ‘Als ik écht verdriet heb, dan vind ik het fijn om getroost te worden, ja. Erover praten helpt meestal.’

Vele tatoeages kregen een plaats op haar huid en het vlammetje in Silva’s donkere ogen kan vurig flakkeren, maar als de fotografe haar een stoere dame noemt, fluistert ze: ‘Dat lijkt maar zo, hoor.’

Het is niet moeilijk nog altijd een model in de half-Kaapverdische te zien. Een tijd terug was dat anders. ‘Door de ME kwam ik drie jaar amper van de bank af. Uit frustratie at ik veel.’ De kilo’s stapelden zich op tot boven de honderd. Afvalpogingen strandden, tot een maagverkleining drieënhalf jaar geleden uitkomst bracht. Volgens Silva is er weinig algemene kennis over de ingreep. ‘Er wordt naar gekeken alsof het een esthetische operatie is, als een botoxbehandeling.’ Daarom zette ze met een gewichtsconsulente het merk Dik Tevreden op, voor lotgenoten die een maagverkleining ondergaan. ‘We schrijven een boek en zijn actief op Instagram, maken vlogs en gaan workshops geven.’

Wat is het lekkerste eten dat u zelf kunt bereiden?

‘Als ik één ding moet noemen, ga ik voor de hachee naar recept van mijn Kaapverdische vader. Hij was kok en maakte het iets tropischer dan de Nederlandse versie. Met ketjap; echt heel lekker. Als kind mocht ik niet in de keuken komen, maar ik denk dat het in mijn genen zit. We hebben de hachee een paar keer samen gemaakt voordat hij stierf aan kanker. Dat is alweer vier jaar geleden. Op 4 mei, ook nog. Dat je denkt: had dan Bevrijdingsdag gekozen, dat klinkt iets leuker.’ Zijn foto staat naast de televisie. ‘De schat. Als ik kook, denk ik altijd aan hem.’

Hoe was de eerste zoen van uw man?

‘Heel romantisch. We kenden elkaar al een paar maanden, waren op het strand geweest en hadden de hele avond gepraat. Terug in de auto kuste Pyke me. Het was eigenlijk liefde op het eerste gezicht, maar we hebben een tijdje gepretendeerd dat we gewoon vrienden waren.’ Grinnikend om de herinnering: ‘“Ik moet het weten!”, zei hij die avond.’

Inmiddels is de geboren Rotterdamse zes jaar met Pyke Pos samen. Ze wonen in Zaandam, met haar zoon Damian (13). Over haar eerdere huwelijken zegt Silva: ‘Dat behoort echt tot mijn verleden.’ Ze wil oud worden met Pos, die in 2011 indruk maakte door zijn deelname aan The X Factor. ‘Ik ben altijd een soort nomade geweest. Dan was ik weer uitgekeken, pakte mijn kind en mijn spullen en begon ergens opnieuw. Pyke is een echte Zaankanter, hij is er geboren en getogen. Toen we net samen waren, liet hij me veel van de omgeving zien. Ik ben van de Zaanstreek gaan houden en heb mijn moeder ook hierheen gehaald. Ze woont vlakbij; heel prettig.’

Welke angst zit u het meest dwars?

‘Faalangst. Ik presenteer en acteer al bijna twintig jaar, dus daarbij weet ik wat ik kan. Maar zingen?! Ik heb geen flauw idee wat ik doe: ik speel geen instrument, ik lees geen noten. Niets om me aan vast te houden. Ik heb wel een muzikaal gehoor, dus ik hoor het wanneer ik vals zing. Dat maakt, vanwege mijn perfectionisme, onzeker.

Het hielp om bij gospelkoor Inside Out te zingen. Omringd door twintig man kun je bijna niet meer bang zijn.

Tijdens Kerst heb ik in de kerk voor het eerst in lange tijd een grote solo gezongen. Daar moest ik ook bij dansen; het was één groot spektakel. Je zult het niet zien, want ik bluf me er keihard doorheen, maar wat was ik nerveus! Terwijl ik er wel echt van geniet als ik bezig ben, dus het is dubbel.

Voor New Faith Network ben ik een project aan het ont­wikkelen met als doel dat jongeren gaan inzien dat worship iets anders is dan fantastisch kunnen zingen. We willen de angst doorbreken en niet bezig zijn met de vraag: hoe zing ik? Maar: voor Wie zing ik? Worship is zo’n fijne manier om dicht bij God te zijn; ik denk dat het veel jongeren kan helpen.’

Welke slechte eigenschap van uzelf vraagt de meeste aandacht om die te bestrijden?

‘Ik ben verschrikkelijk eigenwijs, weet altijd alles beter. Ter verdediging: negen van de tien keer is dat ook echt zo, omdat ik dingen graag goed uitzoek. Als Pyke en ik een discussie hebben en we allebei weten dat hij gelijk heeft, vind ik het moeilijk om dat toe te geven. Dan wring ik me eerst in allerlei bochten in de hoop dat ik toch nog ergens een punt kan vinden, waarvan ik zeg: ah, zie je wel!

En sorry zeggen, dat ben ik ook aan het leren. Ik laat wel zien dat ik spijt heb, maar zeg niet even: hé, sorry.’

Of het al makkelijker gaat? Lachend: ‘Nee, het kost me nog heel veel moeite. Work in progress.’

Op welke manier speelt de liefde een rol in uw leven?

‘Liefde is het belangrijkste in mijn leven. Dat is de foundation, alles draait daarom, daarop. Ik kan niet zonder, ik wil niet zonder. Ik vind het een van de mooiste uitvindingen van God.’

Sonja Silva kwam in 2008 tot geloof. ‘Na een interview met Montell Jordan voor TMF hielden we contact. In zijn mailtjes stond: “I’ll keep you in my prayers.” Oké, dacht ik, dat kan geen kwaad. Steeds als hij in Nederland was, had hij het weer even over die Jezus. Tot ik zelf vragen begon te stellen. Als God zo almachtig is, waarom gaan dan al die kindjes dood? Waarom is er dan oorlog? Waarom die tsunami? Daarop heeft hij heel geduldig zijn visie gegeven. Hij leerde me dat God er niet voor zorgde dat mijn vader kanker kreeg, zoals veel mensen denken. Hij leerde me hoe aards de wereld is. Dat wij mensen besluiten om auto’s te maken, die de lucht vervuilen. Dat wij het een goed idee vinden om ons voedsel te vergiftigen met stoffen die het net even een sexyer kleurtje geven. Díé dingen veroorzaken alle rare ziektes die we krijgen. Niet God. Dat was zo’n openbaring. En ook logisch. Want waarom zou God in hemelsnaam iemand kanker geven? Hij is liefde.’

Heftige reacties kreeg Silva niet toen ze zich bekeerde. ‘Vrienden heb ik nooit veel gehad. Dat klinkt zielig, maar dat is niet zo. Ik was vanaf mijn negentiende altijd aan het werk, verhuisde en had niet de energie daarnaast relaties te onderhouden. Dat leer ik steeds beter. De kerk is een goede stok achter de deur: je ontmoet er mensen elke zondag opnieuw.

Mijn broer bekeerde zich tien jaar voor mij. Ik weet nog dat ik dacht: wat een ónzin! Maar ik was ook jaloers op de rust die ik ervoer tijdens zijn belijdenisdienst. Achteraf zie ik dat God altijd al met me bezig was. Een vreemd voorbeeld: op de basisschool onthield ik mijn postcode door van de letters een woord te maken. 3027 HJ: Here Jezus.’

Silva en Pos bezoeken Hillsong Amsterdam. ‘Hij was geen christen toen ik hem leerde kennen, maar had wel interesse. Ik wist: ik hoef alleen maar te laten zien waarom ik geloof. Op een dag wilde hij mee naar een dienst; de rest is geschiedenis.’ Ook bij haar moeder veranderde wat. ‘Ze is mijn beste vriendin en zag van dichtbij hoe ik tot geloof kwam. Daardoor kan ze zichzelf geen atheïst meer noemen. Ik heb haar een bijbels dagboekje gegeven en ze kijkt soms naar de tv-kerken. Verder laat ik het helemaal aan God over.’

Hoe krijgen mensen u aan het blozen?

‘Gisteren bij de bakker liep ik rood aan. Een man had het op een gênante manier over buitenlanders. Ik ben zelf nooit gediscrimineerd, maar ik heb natuurlijk wel een hart voor mensen die dat meemaken.

Om me in positieve zin te laten blozen, is meer nodig dan een compliment over m’n uiterlijk. In de kinderwagen hoorde ik al: o, wat ben jij mooi! Je moet me echt op een dieper level raken, bijvoorbeeld met een opmerking over mijn persoonlijkheid.’

Wat moet er hoognodig aan uw gedrag veranderen om de aarde duurzamer te maken, en gaat u dat ook doen?

‘We eten pescotarisch: wel vis, geen vlees. Ik zou het leuk vinden als de wereld er ook nog is als Damian kleinkinderen krijgt.’ Ze wijst naar chihuahua Oskar, die tevreden in z’n mandje ligt. ‘Ik eet geen hond. Wel varken en koe. Geen paarden, want die vind ik mooi.’ Lachend: ‘Hoe hypocriet! Dus toen zijn we er helemaal mee gestopt. Vleesvervangers worden steeds beter. Alleen McDonald’s … ik hoop dat ze dit lezen – ze mogen me bellen – die hebben zo’n smerige vegaburger!

Vis is nog moeilijk. Ook zielig, alleen zo lekker. Maar dat komt, dat komt … we willen stappen zetten richting veganisme.

En ik probeer minder plastic te gebruiken. Wat ik blijf vergeten, zijn die stomme boodschappentasjes. Elke keer weer denk ik bij de kassa: o, nee! Dus dat moet veranderen.’ Ze hamert met gestrekte hand op tafel. ‘Geen – plastic – tasjes – meer.’ ◆

PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?