Portret Hans Werkman: 'Ik voel me verwant met de mensen aan de rand'

Leven
beeld Jeroen Jumelet
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Hans Werkman ziet er jong en fit uit. Maar zittend in de oorfauteuil op zijn geliefde werkkamer, bij de snorrende gaskachel, sluit hij soms lang zijn ogen: hand op het hoofd, een zegenend-berustend gebaar: ‘Hoe zit het ook alweer’. Mag best, als je 80 bent.

Hans Werkman is sinds 1974 recensent en criticus bij het Nederlands Dagblad. Zijn frustratie: dat hij sommige boeken waarschijnlijk niet meer schrijven zal. Een troost: zijn Verzamelde Gedichten zijn er, Duizend bunder. Hij was nooit een man van luide beweringen, hoog aan de wind lopen of als een kip in het gaas vliegen. Als tachtiger praat hij nog bedachtzamer dan hij al deed. De enige krachtterm (drie keer in een paar uur) is ‘verdíkkeme!’

als een hond

Een steile trap voert naar zijn domein. Daar wacht weldadige rust. Er komt een lus in de tijd, je voelt je als een hond di …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?