Natascha van Weezel: 'Ik vind het soms prettig te fantaseren over een hemel'

Leven
beeld Martin Waalboer
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Ze is 33, werkt aan haar vijfde boek, houdt lezingen en beklimt het podium van het maatschappelijk debat. Een ander vertrouwen kost moeite. Ze voelt zich een buitenbeentje en is die positie gaan omarmen. Ze maakt deel uit van een generatie zonder vastigheid. ‘We swipen wat, op zoek naar een date.’

‘Wat wil je mij meegeven, als levensles?’, vroeg Natascha april 2019 aan het sterfbed van haar vader, Max van Weezel. Zijn strijd zat er bijna op, maanden na de diagnose alvleesklierkanker. Haar vader was een icoon, werd gezien als een van de beste parlementair journalisten (‘de eminence grise’), had naam gemaakt en kreeg de loftuitingen daarover aan het eind van zijn leven te horen. Het verheugde en verraste hem, want zijn zelfbeeld was broos. Als kind van Joodse Holocaustoverlevenden moest hij zijn rug zien te rechten onder de last van die geschiedenis. ‘Begon m …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?