Kerstverhaal van Joke de Weerd: Het licht zien en doorgeven

Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Een kerstverhaal over een moeder en een verslaafde zoon die op straat leeft. Het regent, de hele dag al. Lisettes poncho hangt uit te druipen boven de gootsteen en in de hondenmand ligt Jacky als een verzopen kat. Ze voelt zijn trouwe hondenogen in haar rug als ze met de warme thee binnenkomt. Omdat ze niet naar hem terugkijkt, jammert hij zachtjes. Nu kijkt ze wel en ziet hoe de rillingen over zijn natte vacht trekken. Ze pakt een fleecedeken van de bank en zegt: ‘Wat ben jij zielig, hè? Zo oud en dan ook nog kletsnat geregend.’ Ze legt het dekentje over zijn natte rug. Hij wordt mager; vroeger was de mand aan de krappe kant, nu is er ruimte over. Veertien jaar is best oud voor een jack russell. De meeste halen die leeftijd niet. Ze doet alles voor hem, tot aan duur dieetvoer toe. Nu niet aan Sjoerd denken. Dat is voorbij. Terwijl ze in haar thee roert, komen de beelden toch. Sjoerd, een tenger blond mannetje, had als kleuter al driftbuien waarin hij bijna stikte. Niet dat het ergens om ging, maar hij kreeg altijd zijn zin. Ze probeerde die driftbuien te voorkomen.

Daar was het al fout gegaan. Ze had moeten bijsturen, corrigeren, maar ze was te zacht, te toegeeflijk. Ze moest het ook allemaal in haar eentje doen, want Sjoerds vader had het al snel laten afweten. Ze wist niet eens waar Sjoerds vader tegenwoordig uithing.

Daar lag ze ’s nachts weleens over te piekeren. Want het gaat al tijden niet goed met Sjoerd. Sinds zij hem ten einde raad de deur wees, leeft hij op straat. Hij gebruikt drugs en kickt ook weleens af, maar hij is nooit voor lang clean.

Als het misgaat met Sjoerd, echt mis – het woord ‘overdosis’ vlamt op in haar gedachten – dan moet ze …
Dit is 3% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?