Bemoedigend woord van Grace, zus in het geloof

Leven
beeld Zussenliefde
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Grace bemoedigt dagelijks duizenden christenen in Nederland met een overdenking. ‘In het echte leven kun je je zó eenzaam voelen. Het lijkt wel of iedereen het wel redt en sterk is. Maar de werkelijkheid is anders.’ Zomaar een uitspraak van ‘Grace’, een vrouw van midden veertig en de drijvende kracht achter de website Zussenliefde.nl.

Elke ochtend voor 7.00 uur plaatst Grace een overdenking voor christelijke vrouwen én voor geïnteresseerde mannen naar aanleiding van een Bijbeltekst. Ze schrijft over perfectionisme, angst, depressie en Gods leiding. In twee jaar tijd heeft ze duizenden mensen bereikt. Inmiddels heeft ze een dagtaak aan Zussenliefde.

Grace werkte lange tijd in het onderwijs, maar zes jaar geleden kreeg ze een fikse burn-out. ‘Ik had altijd veel verantwoordelijkheden en was perfectionistisch. Toen we ook nog veel meemaakten in de familie ging het niet meer.’ Van de ene op de andere dag raakte ze ‘uitgerangeerd’ en kon ze niets meer. ‘In die periode vroeg ik me af of het ooit nog iets met mij zou worden. Toen ik na jaren weer wat opkrabbelde en voor het eerst weer in de kerk kwam, dacht ik: Ik zou wel iets willen betekenen voor mijn zussen in het geloof. Tijdens mijn burn-out kwam ik er al achter dat er veel mensen zijn die zichzelf sterker voordoen dan ze zijn. Ze schrijven bijvoorbeeld op Facebook alleen maar over leuke gebeurtenissen. Mensen laten zien wat ze allemaal kunnen en doen. Maar in het echte leven is het anders. Ik merkte dat iedereen wel een stuk eenzaamheid heeft, een stuk pijn.’

olievlek

Toen ze jonger was, schreef Grace al verhalen en stukjes. Ze besluit dat weer op te pakken in een besloten Facebookgroep die ze opricht voor vrouwen van haar kerkelijke gemeente. Elke ochtend plaatst ze een kort stukje naar aanleiding van een Bijbeltekst. ‘Dat werd gelezen. Mensen vonden het mooi.’

Al snel krijgt ze de vraag of mensen zich per e-mail kunnen inschrijven op haar stukjes. Grace heeft niet zo veel kaas gegeten van internet, maar met wat kunst- en vliegwerk komt ze een heel eind.

Ze krijgt veel reacties en op een gegeven moment vragen mensen of ze de mail ook mogen doorsturen naar mensen buiten de gemeente. Dat vindt Grace geen probleem. ‘Christenen horen bij elkaar als kinderen van God. We zijn samen onderweg en moeten samen de realiteit van een gebroken wereld onder ogen zien. We kunnen elkaar daarin troosten en bemoedigen.’ In een mum van tijd heeft ze een e-maillijst met honderden adressen. En steeds vaker komt de vraag of ze haar dagelijkse Bijbelstudie niet openbaar kan maken. In het voorjaar van 2014 begint Zussenliefde, een open Facebookgroep die doorverwijst naar de internetsite zussenliefde.nl. ‘Ik was verbijsterd hoe snel het toen ging. Het was net een olievlek. Ik had 130 mensen uitgenodigd voor de groep, maar dat liep heel snel op. Op een gegeven moment had ik 800 leden. Ik had nooit gedacht en durven dromen dat het zo zou aanslaan.’

Inmiddels heeft haar Facebooksite bijna zesduizend likes en wordt elk bericht tientallen keren gedeeld. De overdenkingen worden gebruikt op kerkenraadsvergaderingen en in gezinnen bij het ontbijt. Voor het versturen van haar e-mails naar de meer dan duizend adressen gebruikt ze een betaalde e-maildienst. Hoe komt het dat er schijnbaar zo veel behoefte is aan korte Bijbelstudies voor vrouwen? ‘Ik hoop dat het puur de Bijbel is die mensen aanspreekt. Ik geef ook niet mijn mening; ik zeg alleen wat er in de Bijbel staat en dat link ik met het dagelijks leven.’

Soms krijgt ze de vraag om ook over andere onderwerpen te schrijven, bijvoorbeeld over verantwoord boodschappen doen. ‘Daar schrijf ik niet over. Ik wil bemoedigen vanuit de Bijbel. Er is al zo veel verwarring in het kerkelijke leven. De een zegt dit en de ander zegt dat. Op een gegeven moment word je gek van tegenstrijdige gevoelens. Mensen weten soms niet hoeveel onrust ze veroorzaken in huiskamers, in keukens en in de hoofden van mensen. Er is maar één ding waaraan we kunnen refereren en rust bij kunnen vinden: Gods Woord. Dat kun je onder je arm nemen, bij welke kerk je ook hoort.’

context

De schrijfster is zelf vrijgemaakt-gereformeerd. ‘Maar Zussenliefde is niet een groep die hoort bij een kerk, maar een groep die zegt: ‘‘Ik wil kind van God zijn.’’ Mijn stukjes worden gelezen door reformatorische en evangelische christenen, zelfs door Joodse christenen en rooms-katholieken. Mijn fundament verloochen ik overigens niet. Ik ben ermee opgevoed dat de Bijbel het ondeelbare Woord van God is. Daarom ga ik bij het schrijven niet uit van een losse tekst, maar kijk ik altijd naar de context. Dat kost extra studietijd, maar het verrijkt de boodschap.’

Inspiratie heeft Grace genoeg. ‘In het begin schreef ik vooral over de dingen waar ik zelf tegenaan liep. Nu krijg ik veel input van lezers. Ik krijg steeds meer vertrouwelijke post van mensen die hun hart bij me uitstorten. Mensen schrijven dan: ‘‘Ik weet niet of ik een kind van God ben. Ik doe zo veel fout.’’ Of ik haak aan bij de actualiteit. Toen er onlangs in kerkelijke kring een vreselijk ongeluk was gebeurd, heb ik daarover geschreven. Ik heb ook altijd een schrift bij me, waarin ik Bijbelteksten schrijf die ik tegenkom. Ik probeer de onderwerpen af te wisselen. De ene keer schrijf ik stukjes die troostend van toon zijn en de andere keer is het bemoedigend. Soms erken ik alleen maar het verdriet dat er is, bijvoorbeeld met Psalm 88, de meest trieste psalm die er is. Daar zit geen hoop in. Het is alleen maar: ‘‘Ik weet het niet meer. Ik zie geen uitkomst meer.’’ Sommigen kunnen niets met troost. Je kunt met het geloof levensvragen ook niet dichttimmeren. Er blijven dingen die je niet begrijpt. Ik moet mezelf dan wel bedwingen om niet aan het einde te schrijven: ‘‘God hoort je’’.’

Zelf heeft Grace veel aan Psalm 37. Daar staat: ‘Blijf kalm en wacht op de Heer.’ Grace: ‘Ik zeg dat vaak tegen mezelf, omdat ik snel word beïnvloed door wat ik hoor. Doe maar rustig. Je bent een kind van God. Desnoods lees ik een week de krant niet als ik daar onrustig van word. De krant kan ik missen, de Bijbel niet.’

supervrouw

Lesgeven doet Grace inmiddels nog ‘zo nu en dan’. ‘Ik kan het er bijna niet meer bij hebben. Het gaat ten koste van Zussenliefde. Ik besteed uren per dag aan het schrijven van de teksten, het beantwoorden van mail en het reageren op reacties op Facebook. Ik wil mensen laten voelen dat hun reactie gelezen en gewaardeerd wordt. Ik vraag me weleens af of het me niet boven het hoofd groeit. Ik heb ook kinderen en er zijn ook nog andere dingen die ik belangrijk vind. Tegenwoordig plaats ik soms een stukje dat ik in de begintijd geschreven heb. Ik heb leergeld betaald met mijn burn-out. Ik moet geen supervrouw willen zijn. Er mogen ook dagen zijn dat ik geen woorden kan vinden. Gelukkig steunt mijn man me helemaal. Hij ziet dat ik blij ben en dat ik voldoening haal uit het werk. Nu Zussenliefde steeds grotere vormen aanneemt, denk ik: dit is mijn nieuwe taak. Een vriendin zei tegen me: ‘‘Je was op zoek naar werk, maar God heeft het werk bij jou gebracht. Het wordt zo bij je afgeleverd’’.’ ■

anoniem

Grace – dat genade betekent – schrijft niet onder haar echte naam. Ze wil graag anoniem blijven, ook in dit artikel. ‘Dat is niet omdat ik mezelf wil verstoppen, maar omdat het niet om mij gaat. Het gaat om de boodschap die ik door wil geven. Soms schrijf ik bijvoorbeeld over hoe het is om in een depressie te zitten of hoe je kunt omgaan met huwelijksproblemen. Vrienden die weten dat ik de stukjes schrijf, vragen dan: ‘‘Het gaat toch wel goed met je?’’’

Toch is het bijna niet vol te houden voor de schrijfster om anoniem te blijven. ‘Mensen gaan toch raden wie je bent. Ik heb pas een boekje met overdenkingen uitgegeven met de titel Hand in hand via Uitgeverij Jongboek. Daardoor wordt het voor sommige mensen ook duidelijk wie ik ben. Wie weet, misschien komt er nog weleens een fotootje op de site.’

Bijlagen

Fotoserie, 7 foto's
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?