‘De tranen bewaren we voor de laatste keer’

Wim op zijn kamer in hospice Kuria: ‘Mensen kennen mij, ze weten hoe ik in werkelijkheid ben. Dan hoef je niet alles uit te spreken.’ inmemoriam
Wim op zijn kamer in hospice Kuria: ‘Mensen kennen mij, ze weten hoe ik in werkelijkheid ben. Dan hoef je niet alles uit te spreken.’ | beeld Rufus de Vries
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Wim vertelt, liggend in zijn bed in hospice Kuria in Amsterdam. Er zijn genoeg redenen om niet met zijn volledige naam in de krant te willen. Alleen al die rotjeugd. ‘En we gaan geen religieus gesprek voeren’, zegt hij, terwijl hij een hand geeft. Hij wil wel praten over zijn levenseinde. Vandaag kan het. Gisteren was hij te beroerd, had hij te veel pijn. Hoe bereidt hij zich voor: praktisch, in relaties, in geloof?

praktisch

Hij liep al een tijdje rond met pijnklachten, toen hij in september te horen kreeg dat hij longkanker heeft, met uitzaaiingen tot in zijn botten. Wim, een geboren Limburger, vertelt het sober, met Amsterdamse bravoure. Pijn was hij wel gewend in zijn leven, waar ook hartklachten, een pacemaker en een ICD voor elektrische impulsen naar het hart bij hoorden.

Maar dit is anders, het einde komt. ‘Je hebt geen tijd om na te denken, om het te accepteren. Je hebt nergens tijd voor. Het overkomt je. Na alle onderzoeken in het ziekenhuis vertelden ze dat ik niet naar huis kon. Toen hebben …
Dit is 5% van het artikel.

Meer lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Of lees via
Paywall
PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief