Bij een uitvaart is geen belangstelling te veel

inmemoriam
beeld Ben ter Mull
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Een groot deel van mijn leven was ik bang voor begrafenissen. Ik deinsde terug voor het verse leed van de ­nabestaanden, voor de ernst van hun rouw, de diepte van hun wond, en voor mijn eigen afstandelijkheid.

Ik meende stellig dat je als relatieve buitenstaander al snel te veel bent rond het graf; dat de direct getroffenen mij zouden ervaren als een voyeur bij hun tranen en een indringer in de intimiteit van hun verdriet. Wat heb je als vage kennis, verre neef, collega, kerk- of buurtgenoot ook eigenlijk te zoeken bij de uitvaart van iemand die zo oneindig veel méér heeft ­betekend voor de geliefden op de eerste rij? En hoe gênant is het als je achterin per ongeluk zit te snotteren, niet om de overledene, maar om je eigen verliezen die worden aangeroerd?

Pas sinds wij onze eigen ouders in Hilversu …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?