Wonden in Japan nog altijd vers

MINAMISANRIKU - De kromme 71-jarige visser richt zijn blozende, verweerde gezicht naar de heuveltop, het hoogste punt van de begraafplaats. Met zwaar gemoed stapt hij omhoog, langs rijen grafstenen, in iedere hand een emmer water. Takayuki Sato verloor zijn vrouw en zijn moeder door de tsunami, die het schilderachtige vissersstadje Minamisanriku in maart vorig jaar wegvaagde. De lichamen van de vrouwen werden nooit gevonden. Toch komt hij hier om het familiegraf schoon te maken.

Sato verloor ook zijn beste vriend, een tante, een oom, zijn huis en drie boten. Bijna alles uit zijn oude leven is verdwenen. Ik ben bang om alleen te zijn, zegt hij, eenmaal bij het graf aangekomen, met een verlegen glimlach. Ik begin over zoveel verschillende dingen te malen als ik alleen ben. Soms vraag ik me af of ik het wel volhoud. Een jaar na de ramp is de diepe wond die het verlies van de overlevenden van de tsunami heeft geslagen nog altijd vers. De vloedgolf nam op 11 maart 2011 niet alleen geliefden mee - meer dan negentienduizend mensen verloren het leven - maar ook bane …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?