Tekenaar Dokus overleden

Geloof

UTRECHT - Striptekenaar Dokus, pseudoniem van Jo de Putter, is zondag op 45-jarige leeftijd overleden. Hij leed aan longkanker.

Dokus, van huis uit reclametekenaar, maakte vanaf de late jaren negentig furore als de striptekenaar die kerkelijk Nederland op de hak nam.

In het Nederlands Dagblad zei hij dat hij kerkmensen een spiegel wilde voorhouden: Dit is het beeld dat niet-kerkmensen van ons hebben. Maar is het ook het beeld dat wij willen uitstralen?

De manier waarop kerkmensen met God en geloof omgaan, is vaak lachwekkend, zag Dokus. Dat werd hem niet altijd in dank afgenomen. In 2002 veroorzaakte een tekening in het EO-programmablad Visie een klein oproer. Die tekening toont plechtstatige gemeenteleden die zich keurig conformeren aan de kerkcultuur en dus met heilige - lees: bedrukte - ernst de voorganger aanhoren: En zij werden allen vervuld met de Heilige Geest.

Een aantal lezers reageerde woedend. De cartoon zou godslasterlijk zijn omdat de naam van de Heilige Geest gebruikt wordt. Anderen hadden juist de neiging een flinke uitvergroting ervan te maken en die in de kerk op te hangen.

Dokus kende zijn grenzen. In de kerk moet de inhoud van het geloof voorop staan. God als Persoon is nooit om te lachen. Zelfs in spot drijven met de predikant was hij voorzichtig. De dominee is toch Gods gezalfde die het Woord van God brengt. Aan de andere kant is hij ook maar een mens, en dus kan de manier waarop hij Gods gezalfde is wel weer aanleiding zijn voor een tekening.

Op zondag 28 december vertelde een doodzieke Jo de Putter in zijn gemeente in Utrecht op een indrukwekkende manier over zijn leven. Hij was toen nog fit genoeg om een uur lang te spreken, grappen te maken, vragen te beantwoorden, en zijn gemeente voor te gaan in gebed. Hij vertelde hoe hij in de jaren negentig in de kramp schoot omdat iedereen toen riep dat geloof in je hart moest zitten, terwijl hij juist een fanatiek boekenlezer en prekenluisteraar was. Bij mij leek alles in mijn hoofd te zitten. Ik ging twintig jaar opgefokt door het leven, omdat ik dacht dat het niet in mijn hart zat. Een preek van Tim Keller leerde hem dat het een valse tegenstelling was: rationaliteit is wel degelijk een manier om bij je hart te komen. Het zat zowel in mijn hoofd als in mijn hart, maar ik had het zelf niet in de gaten.

Op een rare manier zou hij zijn ziekteperiode niet willen missen, vertelde hij zijn gemeente. Ik denk dat ik in de afgelopen twintig jaar ongeveer zestig procent van mijn geloof heb gekregen, en in het laatste halfjaar de rest. Van nature zou hij bij het bericht van een longtumor opstandig moeten worden, schatte Dokus in. Ik word om elke scheet boos, als iets met mijn basgitaar niet lukt, of als mensen er commentaar op hebben hoe ik speel... maar ik heb rust.

Dat had te maken met zijn godsbeeld, wist hij. Het is een goede God. Het is een God die elke belofte, hoe onmogelijk ook, nakomt. Dat bepaalt het perspectief. Ik ben degene die achter hem aanhobbelt, niet andersom. Laten we nu even duidelijk houden dat de aarde om de zon draait, niet andersom.

Dokus ontving de ziekenzalving. Niet omdat hij hoopte beter te worden, legde hij uit, maar omdat mensen in de Bijbel gezalfd werden voor een speciale taak. Als God wil dat ik sterf, dan zal dat mijn taak zijn. Laat dat dan mijn toewijding zijn. Hij benoemde dat als toewijding aan het Leven. Met een hoofdletter.

-Zie hier een interview met Dokus: Cartoons van Dokus, lachspiegels voor kerkmensen.

PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?