Stilgezet: Psalm 63:2 - Dorst

God, u bent mijn God, u zoek ik, naar u smacht mijn ziel, naar u hunkert mijn lichaam in een dor en dorstig land, zonder water.

Als David s morgens in alle vroegte de grot uit gaat, ziet hij misschien nog wel eens een beetje dauw, als een zachte veelbelovende glans over het zand en de rotsen. Maar zodra de zon opkomt, vervliegt dat vleugje. Dan rest enkel stof en blakende hitte, die alle vocht uit je huid trekt tot hij pijnlijk strak staat. In zon land denk je voortdurend bewust of onbewust aan water. Je tong gaat telkens langs je gebarsten lippen en je samengeknepen ogen blijven zoeken naar een donkere vlek in het zand. In zon land dorst ik óók voortdurend naar God, merkt David. Waar alles spreekt van de dreige …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?