Stilgezet: Psalm 143:5 - Regen op mij

Ik strek mijn handen naar u uit, dorstig als droge aarde.

In Nederland zullen we het deze zomer wel niet meemaken: gebarsten aarde van de droogte. Maar David zag het elke zomer gebeuren. Vruchtbare grond, waarop in het voorjaar het koren vrolijk stond te wuiven, raakte in de zomer uitgedroogd, en ten slotte sprongen er brede barsten tussen de keiharde kluiten. En hij wist: dan is er veel en langdurige regen nodig om die grond weer rul en ontvankelijk te krijgen. Maar als dag in dag uit de zon blijft branden Zo gebarsten en hard en droog voelde David zichzelf. En hij kon alleen maar zijn wanhopig droge handen naar God uitstrekken. Ik kan haast …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?