‘Nee zeggen’ is pas christelijke vrijheid

Op Kasteel de Berckt in Baarlo houden dit weekeinde in Nederland wonende christenen die Farsi spreken een conferentie. Geloof
Op Kasteel de Berckt in Baarlo houden dit weekeinde in Nederland wonende christenen die Farsi spreken een conferentie. | beeld Franco Gori
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Elkaars lasten dragen betekent niet dat je nooit ‘nee’ mag zeggen. Farsi-sprekende christenen met een islamitische achtergrond krijgen op een zomers congres praktische les over ‘innerlijke genezing’ in Christus.

Baarlo

Je hebt mensen die geen nee kunnen zeggen, je hebt mensen die geen nee willen horen én je hebt mensen die denken dat ze geen nee mogen zeggen. Die laatste groep helpt ‘Pastor Edgar’ graag uit de brand.

Edgar is niet zijn echte naam. De psycholoog en voorganger uit Iran, die tegenwoordig ergens in Europa woont, houdt zijn echte naam geheim om zijn familie in Iran niet in de problemen te brengen. Die problemen zijn er al genoeg geweest. De pastor heeft enkele keren gevangengezeten en moest met zijn vrouw het land ontvluchten.

onveilige landen

Tegen die achtergrond klinken zijn psychologische adviezen toch anders. Voor hem zitten 140 Farsi-sprekende christenen die zijn opgegroeid in onderdrukkende, onveilige landen als Iran, Afghanistan of Tadzjikistan. Daar is hardop ‘nee’ zeggen vragen om problemen, daar is het eerlijk uitspreken van je gevoelens zelden handig.

Maar juist christenen hebben vrijheid om grenzen te stellen, zegt de pastor. ‘God heeft ons in Jezus gered. Daarin is geen druk of verplichting. Hij heeft ons zelfs vrijgelaten in de keus of wij zijn redding aanvaarden.’

Naderhand, in de pauze van een congres waar hij vijf dagen hoofdspreker is, vertelt hij dat leven als een vrije christen geen makkelijke opgave is. ‘Het is hard werken en een dagelijkse strijd.’ Maar gelukkig niet onmogelijk, voegt hij er in een adem aan toe, omdat Gods Geest die vrijheid schenkt en de Bijbel er duidelijk over is.

doorgeven

Het bewuste congres is georganiseerd door 222 Ministries, een internationale organisatie die missionair werk doet onder Farsi-sprekenden en mee gedragen wordt door een klein netwerk van Farsi-gemeenten in Nederland. Voorganger Vahik Abramian uit Almere, die ook vastzat in een Iraanse cel, ruim een jaar zelfs, is een van de drijvende krachten en verantwoordelijk voor het congres. Samen met gemeentelid Farideh Barati, die moeiteloos het Farsi naar het Nederlands vertaalt, vertellen ze waar ‘222’ voor staat. Het verwijst naar een Bijbelvers: 2 Timoteüs 2 vers 2. Daar schrijft Paulus aan Timoteüs: ‘Geef wat je in aanwezigheid van velen van mij hebt gehoord, door aan betrouwbare mensen die geschikt zijn om anderen te onderwijzen.’

Pastor Edgar verwijst ook naar Paulus, die in de brief aan de Galaten schrijft dat je elkaars lasten moet dragen. Dat betekent niet dat je nooit ‘nee’ mag zeggen, legt hij uit. Die lasten, zegt de pastor, zijn echt zware lasten die je niet alleen kúnt dragen, denk aan eenzaamheid of depressie. ‘Maar als iemand zijn kind drie keer per week wil laten voetballen en jou vraagt telkens op de andere kinderen te passen, mag je gerust weigeren. Sterker, het is goed te weigeren, want die ander moet leren zijn eigen lasten, zijn eigen rugtas, te dragen en nee te leren zeggen tegen zijn kinderen.’

getraumatiseerd

Christenen uit landen als Iran, Afghanistan en Tadzjikistan, vaak vanuit de islam tot geloof gekomen, zijn meestal erg gewond en getraumatiseerd, vertelt Abramian. ‘Die wonden zijn een grote belemmering voor verdere geestelijke groei. Een van de gevolgen is ook dat ze niet graag met elkaar in contact komen. Daarom gaat dit congres over innerlijke genezing, zodat ze worden opgebouwd in hun geloof en in hun persoonlijke leven.’ Die genezing, vult pastor Edgar aan, kan pas intreden als mensen zich bewust worden van hun wonden. ‘Dan kun je die in het licht van Gods woord en in de nabijheid van Gods Geest stellen.’

Nu, daarin slaagt hij glansrijk, blijkt uit de reacties aan een tafel met twee Afghanen en een Iraniër. ‘Als hij spreekt, is het net of iemand hem over ons leven heeft verteld.’ De Afghaan Naser Kohestani, die in een asielzoekerscentrum in Dronten verblijft, knikt. ‘Nee zeggen, dat heb ik zo vaak niet gedurfd, en daardoor heb ik inderdaad veel problemen gehad.’ Het is voor hen heel herkenbaar om altijd tegemoet te komen aan de wensen van familie en de sociale druk vanuit de lokale gemeenschap.

De Iraniër Mehrbakhs deelt een andere les: ‘Ik mag alles wat ik voel en vind tegen God zeggen, heel persoonlijk. Ik heb geleerd dat het een echte relatie is. In de islam worden alleen algemene dingen over God gezegd en bovendien opgelegd – bijvoorbeeld dat Hij almachtig is, maar daarin heb ik nooit een relatie ervaren.’ <

Kastelendorp

Het vijfdaagse congres van ‘222 Ministries’ vindt op een onwaarschijnlijke plek plaats: in een aan renovatie onderhevige monumentale kasteelboerderij bij kasteel De Berckt in het Limburgse dorp Baarlo, niet ver van Venlo. Die locatie ligt niet erg centraal maar is financieel aantrekkelijk. Het Farsi vermengt zich er met de Limburgse zachte g., uitgesproken op het belendende golfterrein.

PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief